Art. 39. u.n. Oznaczenie partii materiału siewnego

Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

Komentarz do Art. 39. un

Przepis ustanawia obowiązek oznaczania każdej partii materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych, jeżeli materiał został wytworzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczenie ma być wykonane w sposób umożliwiający identyfikację materiału. Kluczowe znaczenie ma więc powiązanie trzech elementów: chodzi o partię materiału siewnego, jego przeznaczenie do roślin rolniczych lub warzywnych oraz miejsce wytworzenia na terytorium Polski.

Obowiązek dotyczy materiału niezależnie od tego, jak duża jest dana partia. Przepis nie opisuje jednak, w jakiej formie ma być wykonane oznaczenie, jakie informacje powinno zawierać ani jakie środki techniczne należy zastosować. Nie wskazuje również podmiotu odpowiedzialnego za dokonanie oznaczenia. Z jego treści wynika natomiast, że sposób oznaczenia nie może być przypadkowy ani uniemożliwiać rozpoznania konkretnej partii.

W praktyce oznaczenie pełni funkcję identyfikacyjną. Pozwala odróżnić daną partię materiału od innych partii i powiązać ją z materiałem objętym obowiązkiem określonym w przepisie. Wymóg ten odnosi się wyłącznie do partii wytworzonych w Polsce, a sam przepis nie rozszerza go na materiał wytworzony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Restrukcja oznaczenia do celu identyfikacji oznacza, że przepis koncentruje się na możliwości rozpoznania materiału, bez określania dodatkowych wymagań dotyczących jego jakości, obrotu lub zastosowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 129.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38. un Art. 40. un