Art. 39. Oznaczanie partii krajowego materiału siewnego

Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

Komentarz do Art. 39.

Przepis ustanawia obowiązek oznaczania partii materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych, jeżeli materiał ten został wytworzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczenie ma być wykonane w sposób, który umożliwia identyfikację konkretnej partii materiału. Regulacja obejmuje więc dwa podstawowe elementy: rodzaj materiału oraz miejsce jego wytworzenia.

Zakres przepisu dotyczy materiału siewnego przeznaczonego dla roślin rolniczych lub warzywnych, ale nie każdego takiego materiału niezależnie od pochodzenia. Warunkiem zastosowania obowiązku jest jego wytworzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis odnosi się do partii, a więc do wyodrębnionej ilości materiału, która powinna być możliwa do rozpoznania na podstawie odpowiedniego oznaczenia.

Ustawa nie określa w tym przepisie konkretnej formy oznaczenia ani nie wskazuje danych, które powinny się na nim znaleźć. Wymaga jednak, aby sposób oznaczenia zapewniał możliwość identyfikacji materiału. Oznacza to, że samo umieszczenie dowolnego znaku lub informacji nie wystarcza, jeżeli nie pozwala na rozpoznanie danej partii.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu wytworzonego materiału siewnego z oznaczeniem, które pozwala odróżnić jedną partię od innych. Obowiązek ma zastosowanie do materiału wytworzonego w Polsce i obejmuje zarówno materiał roślin rolniczych, jak i materiał roślin warzywnych. Terminy, podmioty odpowiedzialne za oznaczenie oraz szczegółowe wymagania dotyczące jego treści lub formy nie zostały określone w art. 39.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2012 r. poz. 1512.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38.Art. 40.