Art. 6. Preferencje ekonomiczne dla wykonawców rewaloryzacji zabytków Krakowa

Rada Ministrów określa preferencje w zakresie zaopatrzenia materiałowego oraz inne o charakterze ekonomicznym dla przedsiębiorstw i innych jednostek organizacyjnych realizujących zadania związane z rewaloryzacją zabytków Krakowa.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa kompetencję Rady Ministrów w zakresie wspierania podmiotów wykonujących zadania związane z rewaloryzacją zabytków Krakowa. Rada Ministrów ma określać preferencje dotyczące zaopatrzenia materiałowego, a także inne preferencje o charakterze ekonomicznym.

Adresatami tych rozwiązań są przedsiębiorstwa oraz inne jednostki organizacyjne, pod warunkiem że realizują zadania związane z rewaloryzacją zabytków Krakowa. Przepis obejmuje więc zarówno podmioty gospodarcze, jak i inne jednostki organizacyjne, nie ograniczając się do jednej formy ich działania. Związek wykonywanych przez nie zadań z rewaloryzacją zabytków Krakowa stanowi podstawową przesłankę objęcia ich zakresem regulacji.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na stworzeniu podstawy do ustalania ułatwień związanych z pozyskiwaniem materiałów oraz innych rozwiązań ekonomicznych dla podmiotów zaangażowanych w te zadania. Regulacja nie określa jednak, na czym konkretnie mają polegać poszczególne preferencje, jakie materiały lub rozwiązania ekonomiczne mogą obejmować ani według jakich szczegółowych kryteriów będą przyznawane. Kwestie te pozostawia określeniu przez Radę Ministrów. Przepis wskazuje zatem organ właściwy do ustalenia preferencji, ich ogólny przedmiot oraz grupę podmiotów, które mogą być nimi objęte.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1985 r. poz. 90.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.