Art. 4. u.n.b.p. Wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych RP

NBP przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 4. unbp

Przepis ustanawia wyłączność Narodowego Banku Polskiego w zakresie emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że tylko NBP jest uprawniony do podejmowania czynności polegających na wprowadzaniu takich znaków pieniężnych do obiegu. Wyłączność ma charakter podmiotowy, ponieważ została przypisana konkretnie NBP, oraz przedmiotowy, ponieważ dotyczy znaków pieniężnych należących do systemu pieniężnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Znaczenie przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu organu odpowiedzialnego za emisję krajowych znaków pieniężnych. Żaden inny podmiot nie może konkurować z NBP ani samodzielnie przejąć tej kompetencji. Przepis nie określa natomiast rodzajów znaków pieniężnych, zasad ich emisji, ich nominałów ani warunków wprowadzania do obiegu. Reguluje wyłącznie to, komu przysługuje prawo emitowania.

W praktyce norma ta porządkuje kompetencje w obszarze pieniądza emitowanego w Rzeczypospolitej Polskiej. Pozwala przypisać emisję krajowych znaków pieniężnych jednemu wskazanemu podmiotowi i wyklucza możliwość wykonywania tego uprawnienia przez inne podmioty. Sformułowanie „wyłączne prawo” podkreśla, że uprawnienie NBP nie jest dzielone ani współdzielone z innymi podmiotami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 2025.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3. unbp Art. 5. unbp