Art. 32. u.n.b.p. Znaki pieniężne RP jako prawne środki płatnicze na terytorium RP

Znaki pieniężne emitowane przez NBP są prawnymi środkami płatniczymi na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 32. unbp

Przepis określa status znaków pieniężnych emitowanych przez Narodowy Bank Polski. Przyznaje im cechę prawnych środków płatniczych, a więc wskazuje, że w obrocie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mają one status pieniądza uznawanego przez ustawę za właściwy środek dokonywania płatności. Kluczowe są dwa elementy: emitentem musi być NBP, a miejscem obowiązywania tej zasady jest obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym wskazaniu, jakie znaki pieniężne mają ustawowo określony status płatniczy na terytorium państwa. Nie chodzi przy tym o każdy znak mający związek z pieniądzem, lecz o znaki pieniężne spełniające warunek emisji przez NBP. Przepis wiąże więc skutek prawny zarówno z pochodzeniem danego znaku, jak i z terytorium, na którym ten skutek został określony.

Regulacja ma charakter podstawowy i definicyjny. Nie opisuje szczegółowych zasad dokonywania płatności, nie wymienia rodzajów znaków pieniężnych ani nie wskazuje wyjątków. Jej treść ogranicza się do ustanowienia zasady, że znaki pieniężne emitowane przez NBP są prawnymi środkami płatniczymi na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Dzięki temu przepis jednoznacznie łączy emisję przez NBP z ich statusem w krajowym obrocie płatniczym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 2025.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31. unbp Art. 33. unbp