Art. 50a. Sposoby zaspokojenia roszczeń NBP jako zastawnika

W przypadku zabezpieczenia wierzytelności NBP, zaspokojenie roszczeń NBP jako zastawnika następuje w sposób przewidziany w Kodeksie cywilnym albo – jeżeli umowa z zastawcą tak stanowi – przez sprzedaż przedmiotu zastawu przez NBP w imieniu zastawcy lub przejęcie go przez NBP.

Komentarz do Art. 50a.

Przepis określa sposób zaspokojenia roszczeń Narodowego Banku Polskiego jako zastawnika w sytuacji, gdy ustanowiono zabezpieczenie wierzytelności NBP. Reguła podstawowa polega na zastosowaniu sposobu przewidzianego w Kodeksie cywilnym. Oznacza to, że sam przepis nie opisuje szczegółowo całej procedury zaspokojenia, lecz odsyła w tym zakresie do regulacji wskazanego kodeksu.

Jednocześnie przepis dopuszcza rozwiązanie uzgodnione w umowie z zastawcą. Jeżeli umowa tak stanowi, zaspokojenie roszczeń może nastąpić przez:

sprzedaż przedmiotu zastawu przez NBP w imieniu zastawcy,
przejęcie przedmiotu zastawu przez NBP.

W praktyce regulacja wskazuje więc dwa poziomy ustalenia sposobu zaspokojenia. W braku odpowiedniego postanowienia umownego zastosowanie ma sposób przewidziany w Kodeksie cywilnym. Jeżeli natomiast umowa z zastawcą przewiduje szczególne rozwiązanie, NBP może zrealizować zaspokojenie przez sprzedaż przedmiotu zastawu w imieniu zastawcy albo przez jego przejęcie. Przepis wiąże te możliwości bezpośrednio z treścią umowy, a zarazem wskazuje, że sprzedaż odbywa się przez NBP, lecz w imieniu zastawcy. Dotyczy on wyłącznie zaspokojenia roszczeń NBP jako zastawnika i nie reguluje innych skutków ustanowienia zabezpieczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 50.Art. 51.