Art. 4. Wyłączne prawo emisji znaków pieniężnych

NBP przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 4.

Przepis ustanawia wyłączność Narodowego Banku Polskiego w zakresie emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że tylko NBP ma przyznane przez ustawę prawo do podejmowania czynności związanych z emisją tych znaków. Żaden inny podmiot nie został w tym przepisie wskazany jako uprawniony do ich emitowania.

Kluczowe są dwa elementy regulacji:

uprawnienie zostało przyznane NBP,
dotyczy ono znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Sformułowanie „wyłączne prawo” podkreśla, że kompetencja NBP ma charakter zastrzeżony. Przepis nie ustanawia równoległego uprawnienia innych organów, instytucji ani podmiotów. Nie opisuje natomiast procedury emisji, rodzajów znaków pieniężnych ani szczegółowych zasad wykonywania tego prawa. Jego treść ogranicza się do wskazania podmiotu, któremu przysługuje wyłączna kompetencja.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na przypisaniu NBP szczególnej roli w odniesieniu do znaków pieniężnych państwa. Dzięki temu zakres uprawnienia do ich emitowania jest jednoznacznie określony na poziomie ustawowym. Przepis wyznacza więc podstawową zasadę organizacyjną, zgodnie z którą emisja znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej należy wyłącznie do NBP.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.