Art. 36. Sprzedaż monet, banknotów i numizmatów

NBP może prowadzić w kraju i za granicą sprzedaż monet, banknotów i numizmatów przeznaczonych na cele kolekcjonerskie oraz na inne cele, na warunkach i według zasad ustalonych przez Zarząd NBP w drodze uchwały.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa uprawnienie Narodowego Banku Polskiego do prowadzenia sprzedaży określonych przedmiotów. Obejmuje ona monety, banknoty i numizmaty, a więc przedmioty wskazane wprost w przepisie, przeznaczone na cele kolekcjonerskie oraz na inne cele. Sprzedaż może być prowadzona zarówno w kraju, jak i za granicą, co oznacza, że zakres terytorialny tego uprawnienia nie ogranicza się do rynku krajowego.

Użycie sformułowania „może prowadzić” wskazuje, że przepis przyznaje NBP możliwość podejmowania takiej działalności, a nie nakłada bezwzględnego obowiązku sprzedaży. Zasady i warunki sprzedaży nie są określone bezpośrednio w tym przepisie. Mają zostać ustalone przez Zarząd NBP w drodze uchwały. Uchwała Zarządu stanowi więc podstawę organizacji sprzedaży, w szczególności określenia reguł, według których będzie ona prowadzona.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym wskazaniu, że NBP może oferować wymienione przedmioty nie tylko kolekcjonerom. Sformułowanie „na inne cele” rozszerza zakres możliwego przeznaczenia sprzedaży poza cele kolekcjonerskie, bez wyszczególniania dodatkowych kategorii. Jednocześnie sposób realizacji sprzedaży pozostawiono regulacji Zarządu NBP, który ustala odpowiednie warunki i zasady w uchwale. Przepis wyznacza zatem podstawę działania NBP, zakres przedmiotów objętych sprzedażą oraz organ właściwy do ustalenia jej reguł.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.