Art. 34. Wymiana zużytych lub uszkodzonych znaków pieniężnych

1. Znaki pieniężne, nieodpowiadające wskutek zużycia lub uszkodzenia warunkom ustalonym przez Prezesa NBP, przestają być prawnym środkiem płatniczym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej i podlegają wymianie.

2. Prezes NBP określa, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady i tryb wymiany znaków pieniężnych, o których mowa w ust. 1.

Komentarz do Art. 34.

Przepis określa zasady postępowania ze znakami pieniężnymi, które wskutek zużycia lub uszkodzenia nie spełniają warunków ustalonych przez Prezesa NBP. Takie znaki pieniężne tracą status prawnego środka płatniczego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, a jednocześnie podlegają wymianie. Oznacza to, że przepis łączy dwie kwestie: wyłączenie zużytych lub uszkodzonych znaków pieniężnych z obrotu jako prawnego środka płatniczego oraz zapewnienie możliwości ich wymiany.

Kluczowe znaczenie mają warunki ustalone przez Prezesa NBP. To ich niespełnienie, wynikające ze zużycia albo uszkodzenia, decyduje o objęciu znaku pieniężnego regulacją. Sam przepis nie opisuje wyglądu takich znaków ani nie wskazuje szczegółowych przypadków, w których wymiana jest dopuszczalna. Przewiduje natomiast, że szczegółowe zasady i tryb wymiany określa Prezes NBP w drodze zarządzenia.

W praktyce oznacza to rozdzielenie regulacji na dwa poziomy. Ustawa wskazuje skutek zużycia lub uszkodzenia, czyli utratę statusu prawnego środka płatniczego i podleganie wymianie. Zarządzenie Prezesa NBP ma doprecyzować sposób stosowania tej zasady, w szczególności zasady oraz tryb przeprowadzania wymiany. Przepis wyznacza więc podstawę dla wycofywania z obrotu znaków pieniężnych niespełniających ustalonych warunków, pozostawiając regulację szczegółową aktowi wydanemu przez Prezesa NBP.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 33.Art. 35.