Art. 31. Banknoty i monety jako znaki pieniężne Rzeczypospolitej Polskiej

Znakami pieniężnymi Rzeczypospolitej Polskiej są banknoty i monety opiewające na złote i grosze.

Komentarz do Art. 31.

Przepis określa, jakie przedmioty są znakami pieniężnymi Rzeczypospolitej Polskiej. Zalicza do nich wyłącznie banknoty i monety, a więc dwie wskazane wprost formy pieniądza. Warunkiem objęcia ich zakresem przepisu jest także to, aby były wyrażone w jednostkach określonych w ustawie, czyli w złotych lub groszach.

Znaczenie przepisu polega na ustawowym wskazaniu podstawowych cech znaków pieniężnych. Po pierwsze, decyduje ich forma, banknot albo moneta. Po drugie, znaczenie ma sposób określenia wartości, przez odwołanie do złotych i groszy. Przepis nie wymienia innych przedmiotów ani innych jednostek, dlatego jego treść wyznacza zamknięty, opisany wprost zakres tej kategorii.

W praktyce przepis pozwala odróżnić znaki pieniężne od innych przedmiotów lub zapisów, które nie mają jednej z dwóch wskazanych postaci albo nie opiewają na złote i grosze. Jednocześnie nie opisuje wyglądu banknotów i monet, ich nominałów, zabezpieczeń ani zasad wprowadzania ich do obiegu. Jego funkcją jest zatem zdefiniowanie, co ustawa uznaje za znaki pieniężne Rzeczypospolitej Polskiej, przez wskazanie ich rodzaju i jednostki wartości.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 30b.Art. 32.