Art. 1. Status NBP jako banku centralnego

Narodowy Bank Polski, zwany dalej „NBP”, jest bankiem centralnym Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa podstawowy status Narodowego Banku Polskiego oraz sposób jego oznaczania w dalszej części ustawy. Wskazuje, że Narodowy Bank Polski jest bankiem centralnym Rzeczypospolitej Polskiej, a więc przypisuje mu szczególną pozycję w strukturze instytucji związanych z państwem. Nie przedstawia katalogu jego zadań, kompetencji ani zasad działania, lecz ustanawia najważniejszą informację identyfikującą tę instytucję.

W przepisie zastosowano skrót „NBP”. Zgodnie z użytym sformułowaniem będzie on stosowany dalej zamiast pełnej nazwy „Narodowy Bank Polski”. Ma to znaczenie porządkujące i ułatwia redagowanie kolejnych przepisów, w których bank będzie wskazywany w skróconej formie.

Określenie „bank centralny” wyznacza charakter NBP, natomiast wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej wiąże tę instytucję z państwem. Przepis nie opisuje innych banków ani nie porównuje ich z NBP, dlatego jego treść ogranicza się do jednoznacznego wskazania, czym jest NBP i do jakiego państwa należy jego status. W praktyce przepis stanowi punkt wyjścia do rozumienia dalszych regulacji ustawy, które mogą posługiwać się skrótem „NBP” i odnosić się do instytucji mającej status banku centralnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 938.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.