Art. 45. Prawo odmowy zeznań przez świadka

1. Prawo odmowy zeznań w charakterze świadka przysługuje:

1) pracownikowi jednostki kontrolowanej ponoszącemu odpowiedzialność za działalność będącą przedmiotem kontroli;

2) każdej osobie, jeżeli złożenie zeznań mogłoby ją lub osoby wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 2 narazić na odpowiedzialność karną lub majątkową.

2. Przepisy art. 40 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Komentarz do Art. 45.

Przepis określa, w jakich sytuacjach świadek może odmówić złożenia zeznań w ramach kontroli. Prawo to przysługuje przede wszystkim pracownikowi jednostki kontrolowanej, jeżeli ponosi on odpowiedzialność za działalność będącą przedmiotem kontroli. Przesłanka ta łączy zatem status pracownika z odpowiedzialnością za obszar, którego dotyczy postępowanie kontrolne.

Drugą, szerszą kategorię stanowi każda osoba, jeżeli złożenie przez nią zeznań mogłoby narazić ją samą albo osoby wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 2 na odpowiedzialność karną lub majątkową. W tym przypadku decydujące znaczenie ma możliwy skutek zeznań, a nie funkcja lub miejsce zatrudnienia świadka. Przepis obejmuje zarówno ryzyko odpowiedzialności karnej, jak i odpowiedzialności majątkowej.

W ust. 2 wskazano, że art. 40 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że zasady przewidziane w tych jednostkach redakcyjnych mają zastosowanie także do prawa odmowy zeznań, z uwzględnieniem specyfiki tej regulacji. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu ochrony dla osób, których zeznania mogłyby prowadzić do przypisania im odpowiedzialności, oraz dla pracownika odpowiedzialnego za kontrolowaną działalność. Zakres prawa odmowy wynika z określonych w przepisie przesłanek, dlatego nie jest ono przyznane wszystkim świadkom w każdej sytuacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 59.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 44.Art. 46.