Art. 12a. Wspólne kontrole z zagranicznymi organami kontroli

1. Najwyższa Izba Kontroli może przeprowadzać kontrole wspólnie z naczelnymi organami kontroli Wspólnot Europejskich oraz naczelnymi organami kontroli innych państw.

2. Zasady i zakres prowadzenia kontroli, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie zawarte pomiędzy Najwyższą Izbą Kontroli i organami, o których mowa w ust. 1.

Komentarz do Art. 12a.

Przepis określa podstawę prowadzenia przez Najwyższą Izbę Kontroli kontroli wspólnie z zagranicznymi organami kontroli. Zgodnie z ust. 1 współpraca może obejmować naczelne organy kontroli Wspólnot Europejskich oraz naczelne organy kontroli innych państw. Sformułowanie „może przeprowadzać” wskazuje, że jest to uprawnienie Najwyższej Izby Kontroli, a nie obowiązek prowadzenia każdej kontroli w takiej formule.

Wspólna kontrola zakłada udział Najwyższej Izby Kontroli oraz co najmniej jednego z organów wskazanych w przepisie. Nie chodzi więc o samą wymianę informacji czy ogólną współpracę, lecz o prowadzenie kontroli wspólnie. Przepis nie określa samodzielnie szczegółowego sposobu takiego działania. Zgodnie z ust. 2 zasady i zakres kontroli ustalają strony w porozumieniu zawartym pomiędzy Najwyższą Izbą Kontroli a właściwymi organami.

Porozumienie pełni zatem kluczową funkcję organizacyjną. To ono wyznacza, jak ma przebiegać wspólna kontrola oraz jakiego zakresu ma dotyczyć. Zakres może zostać określony odrębnie dla konkretnej współpracy, ponieważ przepis pozostawia ustalenie tych kwestii porozumieniu. Rozwiązanie to pozwala dostosować wspólne działania do organu uczestniczącego w kontroli i przedmiotu kontroli, przy zachowaniu wymogu uzgodnienia zasad oraz zakresu między zainteresowanymi organami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 59.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 13.