Art. 1. Status, podległość i kolegialność Najwyższej Izby Kontroli

1. Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej.

2. Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi.

3. Najwyższa Izba Kontroli działa na zasadach kolegialności.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa podstawową pozycję ustrojową Najwyższej Izby Kontroli oraz ogólne zasady jej funkcjonowania. Wskazuje trzy kluczowe elementy:

Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej,
podlega Sejmowi,
działa na zasadach kolegialności.

Pierwsze sformułowanie wyznacza miejsce Izby w systemie kontroli państwowej, wskazując, że jest ona organem naczelnym w tej dziedzinie. Przepis nie opisuje zakresu ani przedmiotu kontroli, lecz ustanawia ogólną rangę Najwyższej Izby Kontroli.

Podległość Sejmowi określa relację ustrojową między tymi organami. Oznacza, że Najwyższa Izba Kontroli nie została w przepisie przedstawiona jako organ pozostający poza strukturą odpowiedzialności wskazaną w ustawie, lecz jako organ podlegający Sejmowi.

Trzecia zasada dotyczy sposobu działania Izby. Określenie „na zasadach kolegialności” wskazuje, że przepis wiąże jej funkcjonowanie z działaniem kolegialnym, a nie opisuje jej wyłącznie jako organu wykonującego zadania jednoosobowo. Szczegółowe znaczenie tej zasady nie zostało w tym przepisie rozwinięte.

W praktyce art. 1 stanowi zwięzłą podstawę do rozumienia statusu Najwyższej Izby Kontroli: określa jej charakter jako naczelnego organu kontroli państwowej, wskazuje podległość Sejmowi i przesądza o kolegialnym sposobie działania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 59.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.