Art. 10. Nabycie mocy obowiązującej przez ustawę

Ustawa niniejsza nabiera mocy obowiązującej w 8 dni po jej ogłoszeniu.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa moment, w którym ustawa zaczyna obowiązywać. Zgodnie z art. 10 ustawa „nabiera mocy obowiązującej w 8 dni po jej ogłoszeniu”. Oznacza to, że punktem odniesienia jest ogłoszenie ustawy, a nie data wskazana odrębnie w samym przepisie. Między ogłoszeniem a uzyskaniem mocy obowiązującej przewidziano zatem ośmiodniowy okres.

Regulacja ma charakter czysto terminowy. Nie określa wyjątków, dodatkowych warunków ani odmiennych terminów dla poszczególnych części ustawy. Nie wskazuje również konkretnego dnia kalendarzowego, ponieważ ten zależy od dnia ogłoszenia. Aby ustalić moment rozpoczęcia obowiązywania, należy więc znać datę ogłoszenia i od niej odliczyć wskazane w przepisie osiem dni.

Znaczenie praktyczne art. 10 polega na wyznaczeniu wyraźnej granicy czasowej. Do upływu tego okresu przepis nie przewiduje jeszcze wejścia ustawy w fazę obowiązywania, natomiast po jego zakończeniu ustawa uzyskuje moc obowiązującą. Przepis nie opisuje skutków stosowania poszczególnych regulacji ani nie rozstrzyga, jak traktować czynności dokonane przed tym momentem. Jego treść ogranicza się do wskazania, kiedy sama ustawa zaczyna obowiązywać.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1920 r. poz. 178.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8a.