Art. 2. Mniejszości narodowe i mniejszości etniczne - pojęcia

Zmiana wchodzi w życie 16 grudnia 2026 r. Do tego dnia obowiązuje brzmienie dotychczasowe. Zmiana obejmie: pkt 2a. Podstawa: Ustawa o zmianie ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym – Dz.U. 2026 poz. 780.

Zobacz zapowiedziane brzmienie

Ten tekst jeszcze nie obowiązuje. Zacznie obowiązywać 16 grudnia 2026 r.

2a) grecką;

1. Mniejszością narodową, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:

1) jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;

2) w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;

3) dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;

4) ma świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;

5) jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;

6) utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.

2. Za mniejszości narodowe uznaje się następujące mniejszości:

1) białoruską;

2) czeską;

3) litewską;

4) niemiecką;

5) ormiańską;

6) rosyjską;

7) słowacką;

8) ukraińską;

9) żydowską.

3. Mniejszością etniczną, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:

4) ma świadomość własnej historycznej wspólnoty etnicznej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;

6) nie utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.

4. Za mniejszości etniczne uznaje się następujące mniejszości:

1) karaimską;

2) łemkowską;

3) romską;

4) tatarską.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa, jakie grupy obywateli polskich są uznawane za mniejszości narodowe lub etniczne w rozumieniu ustawy. W obu przypadkach podstawą jest przynależność do grupy obywateli polskich, jednak przepis odmiennie opisuje warunki kwalifikacji oraz wskazuje zamknięte wykazy mniejszości.

Mniejszość narodowa musi łącznie spełniać sześć warunków. Powinna być mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej, odróżniać się od innych obywateli językiem, kulturą lub tradycją oraz dążyć do zachowania tych elementów. Musi także mieć świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej, być ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę, wykazywać zakorzenienie przodków na obecnym terytorium Polski od co najmniej 100 lat oraz utożsamiać się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.

Przepis wymienia dziewięć mniejszości narodowych: białoruską, czeską, litewską, niemiecką, ormiańską, rosyjską, słowacką, ukraińską i żydowską.

Mniejszość etniczna jest określona przez dwa wskazane warunki. Grupa musi mieć świadomość własnej historycznej wspólnoty etnicznej, być ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę, a jednocześnie nie utożsamiać się z narodem zorganizowanym we własnym państwie. Do mniejszości etnicznych przepis zalicza karaimską, łemkowską, romską i tatarską.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na ustawowym rozróżnieniu obu kategorii oraz przypisaniu im konkretnych nazw. Definicje wskazują cechy, które odróżniają mniejszość narodową od etnicznej, a wykazy ułatwiają ustalenie, jakie grupy są objęte tym określeniem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 823.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.