Art. 12. Samodzielne ustalanie środków na wynagrodzenia

Instytut ustala samodzielnie wysokość środków na wynagrodzenia w ramach posiadanych środków finansowych.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa zasadę ustalania przez Instytut środków przeznaczanych na wynagrodzenia. Zgodnie z jego treścią Instytut robi to samodzielnie, co oznacza, że decyzja w tym zakresie należy do niego i nie jest w przepisie uzależniona od wskazania konkretnej wysokości tych środków przez inny podmiot.

Samodzielność nie ma jednak charakteru nieograniczonego. Została powiązana z warunkiem działania „w ramach posiadanych środków finansowych”. Instytut może więc ustalać wysokość środków na wynagrodzenia tylko z uwzględnieniem zasobów finansowych, którymi dysponuje. Przepis nie określa ich minimalnego ani maksymalnego poziomu, nie wskazuje też szczegółowych kryteriów podziału tych środków.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na przyznaniu Instytutowi swobody w kształtowaniu puli finansowej przeznaczonej na wynagrodzenia, przy jednoczesnym ograniczeniu tej swobody do dostępnych środków finansowych. Przepis rozstrzyga zatem zarówno o kompetencji Instytutu, jak i o podstawowej granicy jej wykonywania. Nie reguluje natomiast wysokości poszczególnych wynagrodzeń ani sposobu ich ustalania, lecz wyłącznie wysokość środków przeznaczonych na ten cel.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 674.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.