Art. 10. Gospodarka mieniem i plan finansowy Instytutu

1. Instytut gospodaruje przydzieloną lub nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków.

2. Podstawą gospodarki Instytutu jest plan finansowy, ustalony przez Dyrektora Instytutu, po zaopiniowaniu przez Międzynarodowy Komitet Doradczy.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa podstawowe zasady gospodarowania majątkiem i środkami finansowymi przez Instytut. Przyznaje mu samodzielność w zarządzaniu częścią mienia, która została mu przydzielona albo nabyta. Oznacza to, że Instytut gospodaruje tym mieniem we własnym zakresie, a jednocześnie prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, jednak tylko w granicach posiadanych środków.

Kluczowe znaczenie ma rozróżnienie dwóch elementów działalności Instytutu:

gospodarowania mieniem, obejmującego mienie przydzielone Instytutowi oraz mienie przez niego nabyte,
prowadzenia gospodarki w ramach środków, którymi Instytut dysponuje.

Podstawą tej gospodarki jest plan finansowy. Plan ustala Dyrektor Instytutu, ale następuje to po jego zaopiniowaniu przez Międzynarodowy Komitet Doradczy. Przepis wskazuje więc zarówno osobę odpowiedzialną za ustalenie planu, jak i wymagany etap wcześniejszego zaopiniowania. Opinia Komitetu jest elementem procedury poprzedzającej ustalenie planu, natomiast sam przepis nie określa jej treści ani skutków.

W praktyce regulacja wyznacza ramy podejmowania decyzji majątkowych i finansowych przez Instytut. Samodzielność nie oznacza nieograniczonego dysponowania mieniem lub środkami, ponieważ działalność ma być prowadzona w ramach posiadanych środków, a jej podstawę organizacyjną stanowi plan finansowy ustalony przez Dyrektora po uzyskaniu opinii Międzynarodowego Komitetu Doradczego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 674.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.