Art. 20. Brak wynagrodzenia za poświadczenie nieprawdy

Za wystawienie zaświadczenia poświadczającego nieprawdę co do okoliczności usprawiedliwiającej niestawiennictwo nie przysługuje wynagrodzenie.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa finansową konsekwencję wystawienia zaświadczenia, które poświadcza nieprawdę w zakresie okoliczności usprawiedliwiającej niestawiennictwo. W takim przypadku za samo wystawienie dokumentu nie przysługuje wynagrodzenie. Oznacza to, że wykonanie czynności związanej z przygotowaniem takiego zaświadczenia nie stanowi podstawy do otrzymania zapłaty, jeżeli treść dokumentu jest niezgodna z prawdą co do okoliczności mającej usprawiedliwiać nieobecność.

Regulacja odnosi się do dwóch elementów. Po pierwsze, zaświadczenie musi dotyczyć okoliczności, która ma usprawiedliwiać niestawiennictwo. Po drugie, musi ono poświadczać nieprawdę właśnie w tym zakresie. Dopiero łączne wystąpienie tych cech powoduje skutek wskazany w przepisie, czyli brak wynagrodzenia za wystawienie zaświadczenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym powiązaniu prawa do wynagrodzenia z prawdziwością informacji zawartych w zaświadczeniu dotyczących usprawiedliwienia niestawiennictwa. Przepis nie uzależnia tego skutku od dodatkowych przesłanek ani nie wskazuje innych konsekwencji wystawienia takiego dokumentu. Jego treść ogranicza się do wyłączenia wynagrodzenia za czynność polegającą na wystawieniu zaświadczenia poświadczającego nieprawdę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 849.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zaświadczenia

Art. 19.Art. 21.