Art. 9. Procedury wspomaganej prokreacji i limit zapłodnienia

1. Procedury medycznie wspomaganej prokreacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, obejmują procedury medyczne, w których są wykorzystywane wcześniej pobrane komórki rozrodcze.

2. W przypadku zapłodnienia pozaustrojowego dopuszcza się zapłodnienie nie więcej niż sześciu żeńskich komórek rozrodczych, chyba że ukończenie przez biorczynię 35. roku życia lub wskazania medyczne wynikające z choroby współistniejącej z niepłodnością lub dwukrotnego nieskutecznego wcześniejszego leczenia metodą zapłodnienia pozaustrojowego uzasadniają zapłodnienie większej ich liczby.

3. Powód zapłodnienia większej liczby komórek rozrodczych niż określona w ust. 2 jest każdorazowo odnotowywany w dokumentacji medycznej.

Komentarz do Art. 9.

Przepis określa zakres procedur medycznie wspomaganej prokreacji oraz zasady dotyczące liczby żeńskich komórek rozrodczych zapładnianych pozaustrojowo. Obejmuje on procedury, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, jeżeli wykorzystywane są w nich wcześniej pobrane komórki rozrodcze.

Podstawową regułą jest ograniczenie liczby zapładnianych żeńskich komórek rozrodczych do sześciu. Przepis przewiduje jednak możliwość zapłodnienia większej liczby, gdy uzasadnia to co najmniej jedna z określonych okoliczności. Są nimi ukończenie przez biorczynię 35. roku życia, wskazania medyczne wynikające z choroby współistniejącej z niepłodnością albo dwukrotne, nieskuteczne wcześniejsze leczenie metodą zapłodnienia pozaustrojowego.

Wyjątek nie ma charakteru dowolnego. Zwiększenie liczby zapładnianych komórek musi wynikać z jednej z przesłanek wskazanych w przepisie. Jednocześnie powód zastosowania takiego rozwiązania należy każdorazowo odnotować w dokumentacji medycznej. Oznacza to, że dokumentacja powinna wskazywać przyczynę odejścia od podstawowego limitu, co pozwala powiązać zastosowaną procedurę z konkretną przesłanką wymienioną w ust. 2. W praktyce przepis łączy więc limit liczby zapładnianych komórek z wyjątkami uzależnionymi od wieku biorczyni, jej sytuacji medycznej lub wcześniejszego przebiegu leczenia, a także wprowadza obowiązek udokumentowania przyczyny zastosowania wyjątku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1087.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8.Art. 10.