Art. 37k. Kodeks cywilny w sprawach prawa pierwokupu i uprawnienia

1. W sprawach nieuregulowanych w art. 37a–37h dotyczących wykonywania prawa pierwokupu stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące prawa pierwokupu.

2. W sprawach nieuregulowanych w art. 37a–37h dotyczących wykonywania uprawnienia, o którym mowa w art. 37a ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące prawa pierwokupu.

Komentarz do Art. 37k.

Przepis określa, jakie regulacje należy stosować w sprawach dotyczących wykonywania uprawnień, których nie uregulowano w art. 37a-37h. Jego funkcją jest uzupełnienie tych przepisów przez odesłanie do przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących prawa pierwokupu.

W ust. 1 odesłanie dotyczy spraw związanych z wykonywaniem prawa pierwokupu. Jeżeli więc dana kwestia nie została rozstrzygnięta w art. 37a-37h, zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące tego prawa. Przepis nie wskazuje zamkniętego katalogu takich spraw, lecz ustanawia ogólną regułę uzupełniającą.

Ust. 2 odnosi tę samą konstrukcję do wykonywania uprawnienia, o którym mowa w art. 37a ust. 2. W tym przypadku przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące prawa pierwokupu stosuje się odpowiednio, a więc jako wzorzec dla kwestii nieuregulowanych w art. 37a-37h, z uwzględnieniem charakteru tego uprawnienia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że brak szczegółowej regulacji w art. 37a-37h nie pozostawia wskazanych kwestii bez podstawy normatywnej. W pierwszej kolejności zastosowanie znajdują przepisy tego zakresu, a w sprawach przez niepominiętych uruchamiane jest odesłanie do Kodeksu cywilnego. Ustęp 1 dotyczy prawa pierwokupu, natomiast ustęp 2 odrębnie reguluje uprawnienie wskazane w art. 37a ust. 2 i nakazuje korzystać z przepisów cywilnych w sposób odpowiedni.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1991 r. poz. 444.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 37j.Art. 38.