Art. 23b. Świadczenie dla medalistów igrzysk paraolimpijskich i głuchych
1. Reprezentantom Polski na zimowych lub letnich igrzyskach paraolimpijskich, którzy:
1) od 1992 r. zdobyli co najmniej jeden medal paraolimpijski,
2) ukończyli 40 rok życia,
3) nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym,
4) mają obywatelstwo polskie,
5) mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
6) nie byli karani za przestępstwo popełnione umyślnie
przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.
1a. Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również reprezentantom Polski, którzy:
1) zdobyli przed 1992 r. co najmniej jeden medal na zawodach sportowych osób niepełnosprawnych określonych w ust. 1b;
2) spełniają wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6.
1b. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zawodów sportowych osób niepełnosprawnych odbywających się przed 1992 r., uwzględniając zawody będące odpowiednikiem igrzysk paraolimpijskich.
2. Świadczenie przysługuje także reprezentantom Polski na zimowych lub letnich igrzyskach głuchych, którzy:
1) od 2001 r. zdobyli co najmniej jeden medal igrzysk głuchych;
1a) zdobyli przed 2001 r. co najmniej jeden medal na zawodach sportowych osób głuchych określonych w ust. 2a;
2) spełniają wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6.
2a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zawodów sportowych osób głuchych odbywających się przed 2001 r., uwzględniając zawody będące odpowiednikiem igrzysk głuchych.
3. Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie kwoty bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustalo-ną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa oraz mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,3255.
4. Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu na wniosek osoby zainteresowanej lub z własnej inicjatywy.
5. Osoby zainteresowane dokumentują spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1, 1a albo 2.
6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wydaje decyzję w sprawie przyznania świadczenia w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia przyznania świadczenia w przypadku stwierdzenia, że zainteresowany nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 1, 1a albo 2.
7. Świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.
8. Osoba, która otrzymuje świadczenie, powiadamia ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu o ustaniu co najmniej jednego z warunków wymienionych w ust. 1 pkt 3–6.
9. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu pozbawia świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków wymienionych w ust. 1 pkt 3–6.
10. Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.
11. Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania świadczeń, o których mowa w ust. 1, 1a lub 2, art. 38 ust. 1 lub art. 38a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, przysługuje jej jedno świadczenie wybrane przez tę osobę. Art. 24–27. (uchylone).
Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1996 r. poz. 113.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.