Art. 6. Ustalanie wartości kredytu w walucie obcej

Wartość kwoty kredytu konsumenckiego udzielanego w walucie innej niż waluta polska, stanowi równowartość kwoty kredytu wyrażonej w walucie polskiej ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu tej waluty ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia kwartału poprzedzającego dzień zawarcia umowy.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa sposób ustalania wartości kredytu konsumenckiego, jeżeli kredyt jest udzielany w walucie innej niż waluta polska. W takiej sytuacji sama kwota wyrażona w walucie obcej nie jest przyjmowana jako wartość kredytu w rozumieniu tego przepisu. Należy ustalić jej równowartość w walucie polskiej.

Podstawą przeliczenia jest średni kurs danej waluty ogłaszany przez Narodowy Bank Polski. Przepis wskazuje również konkretny moment, z którego kurs powinien zostać zastosowany. Jest to ostatni dzień kwartału poprzedzającego dzień zawarcia umowy. Oznacza to, że znaczenie ma kurs ustalony na zakończenie poprzedniego kwartału, a nie dowolny kurs z okresu zawierania umowy ani kurs z dnia wypłaty kredytu.

Reguła obejmuje dwa elementy: kwotę kredytu wyrażoną w walucie obcej oraz średni kurs tej waluty z określonego dnia. Połączenie tych danych pozwala ustalić wartość kredytu w walucie polskiej. Przykładowo, jeżeli umowa jest zawierana w trakcie danego kwartału, bierze się pod uwagę średni kurs ogłoszony przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia kwartału bezpośrednio go poprzedzającego. Przepis nie ustanawia odrębnej metody dla poszczególnych walut, lecz posługuje się ogólnym odwołaniem do średniego kursu „tej waluty”. Jego praktyczne znaczenie polega na ujednoliceniu sposobu określania wartości kredytów udzielanych w walutach obcych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 715.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

umowy

Art. 5.Art. 7.