o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa
Rozdział 3. Obowiązki operatorów usług kluczowych
Rozdział 3
Obowiązki operatorów usług kluczowych
1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wdraża system zarządzania bezpieczeństwem informacji w systemie informacyjnym wykorzystywanym w procesach wpływających na świadczenie usługi przez ten podmiot, zapewniający:
1) prowadzenie systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu oraz zarządzanie tym ryzykiem;
2) wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do oszacowanego ryzyka środków technicznych i organizacyjnych, uwzględniających najnowszy stan wiedzy, koszty wdrożenia, wielkość podmiotu, prawdopodobieństwo wystąpienia incydentów, narażenie podmiotu na ryzyka, skutki społeczne i gospodarcze, w szczególności:
a) polityki szacowania ryzyka oraz bezpieczeństwa systemu informacyjnego, w tym polityki tematyczne,
b) bezpieczeństwo w procesie nabywania, rozwoju, utrzymania i eksploatacji systemu informacyjnego, w tym testowanie systemu informacyjnego,
c) bezpieczeństwo fizyczne i środowiskowe uwzględniające kontrole dostępu,
d) bezpieczeństwo zasobów ludzkich,
e) bezpieczeństwo i ciągłość łańcucha dostaw produktów ICT, usług ICT i procesów ICT, od których zależy świadczenie usługi, z uwzględnieniem związków pomiędzy bezpośrednim dostawcą sprzętu lub oprogramowania a podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym,
f) wdrażanie, dokumentowanie, testowanie i utrzymywanie planów ciągłości działania umożliwiających ciągłe i niezakłócone świadczenie usługi oraz zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność informacji, planów awaryjnych oraz planów odtworzenia działalności umożliwiających odtworzenie systemu informacyjnego po zdarzeniu, które spowodowało straty przekraczające zdolności podmiotu do odbudowy za pomocą własnych środków,
g) objęcie systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi systemem monitorowania w trybie ciągłym,
h) polityki i procedury oceny skuteczności środków technicznych i organizacyjnych,
i) edukację z zakresu cyberbezpieczeństwa dla personelu podmiotu,
j) podstawowe zasady cyberhigieny,
k) polityki i procedury stosowania kryptografii, w tym w stosownych przypadkach szyfrowania,
l) stosowanie bezpiecznych środków komunikacji elektronicznej w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa oraz wewnątrz podmiotu, uwzględniających uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach,
m) zarządzanie aktywami,
n) polityki kontroli dostępu;
3) zbieranie informacji o cyberzagrożeniach i podatnościach na incydenty systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi;
4) zarządzanie incydentami;
5) stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi, w tym:
a) stosowanie mechanizmów zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność danych przetwarzanych w systemie informacyjnym,
b) regularne przeprowadzanie aktualizacji oprogramowania, stosownie do zaleceń producenta, z uwzględnieniem analizy wpływu aktualizacji na bezpieczeństwo świadczonej usługi oraz poziomu krytyczności poszczególnych aktualizacji,
c) ochronę przed nieuprawnioną modyfikacją w systemie informacyjnym,
d) niezwłoczne podejmowanie działań po dostrzeżeniu podatności lub cyberzagrożeń, w tym również czasowe ograniczenie ruchu sieciowego przychodzącego do infrastruktury podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, które może skutkować zakłóceniem usług świadczonych przez ten podmiot, z uwzględnieniem konieczność minimalizacji skutków ograniczenia dostępności tych usług, z uwagi na podjęte działania.
2. Wdrażając środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, podmiot kluczowy lub podmiot ważny uwzględnia:
1) podatności związane z dostawcą sprzętu lub oprogramowania;
2) ogólną jakość produktów ICT, usług ICT i procesów ICT pochodzących od dostawcy sprzętu lub oprogramowania;
3) wyniki skoordynowanej oceny bezpieczeństwa przeprowadzonej przez Grupę Współpracy, o której mowa w art. 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2555 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa na terytorium Unii, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 910/2014 i dyrektywę (UE) 2018/1972 oraz uchylającej dyrektywę (UE) 2016/1148 (dyrektywa NIS 2) (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 80), zwanej dalej „dyrektywą 2022/2555”;
4) wyniki postępowania, o którym mowa w art. 67b.
3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym albo podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1–4 i 6–7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, niebędącym organizacją badawczą w zakresie, w jakim realizuje zadania publiczne z wykorzystaniem systemów informacyjnych, nie stosuje przepisu ust. 1. Podmiot, o którym mowa w zdaniu pierwszym, opracowuje, wdraża, realizuje, monitoruje i utrzymuje w systemach informacyjnych kontrolowanych przez ten podmiot system zarządzania bezpieczeństwem informacji spełniający wymogi określone w załączniku nr 4 do ustawy.
4. Podmiot publiczny uwzględnia w systemie zarządzania bezpieczeństwem informacji system informacyjny dostarczany przez inny podmiot publiczny, w tym na podstawie przepisów ustawy, w szczególności system informacyjny zapewniający działanie rejestru publicznego w zakresie odpowiadającym zakresowi kompetencji tego podmiotu, wynikającym z polityki bezpieczeństwa danego systemu informacyjnego lub przepisów prawa regulujących sposób działania tego systemu.
Art. 8a. Szczegółowe wymagania systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, odrębnie dla danego rodzaju działalności wykonywanej przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne, szczegółowe wymagania dla systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, o którym mowa w art. 8 ust. 1, biorąc pod uwagę rekomendacje międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym rekomendacje Agencji Unii Europejskiej do spraw Cyberbezpieczeństwa, zwanej dalej „ENISA”, wielkość podmiotu, skalę działalności wykonywanej przez te podmioty oraz potrzebę podejmowania przez te podmioty działań zapewniających cyberbezpieczeństwo.
1. Dostawcy usług DNS, rejestry nazw domen najwyższego poziomu (TLD), dostawcy usług chmurowych, dostawcy usługi centrum przetwarzania danych, dostawcy sieci dostarczania treści, dostawcy usług zarządzanych, dostawcy usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa, dostawcy internetowych platform handlowych, dostawcy wyszukiwarek internetowych oraz dostawcy platform usług sieci społecznościowych stosują, w ramach systemu, o którym mowa w art. 8 ust. 1, środki zarządzania ryzykiem określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2024/2690 z dnia 17 października 2024 r. ustanawiającym zasady stosowania dyrektywy (UE) 2022/2555 w odniesieniu do wymogów technicznych i metodycznych dotyczących środków zarządzania ryzykiem w cyberbezpieczeństwie oraz doprecyzowujące przypadki, w których incydent uznaje się za poważny w odniesieniu do dostawców usług DNS, rejestrów nazw TLD, dostawców usług chmurowych, dostawców usług ośrodka przetwarzania danych, dostawców sieci dostarczania treści, dostawców usług zarządzanych, dostawców usług zarządzanych w zakresie bezpieczeństwa, dostawców internetowych platform handlowych, wyszukiwarek internetowych i platform usług sieci społecznościowych oraz dostawców usług zaufania (Dz. Urz. UE L 2024/2690 z 18.10.2024, z późn. zm.8)).
2. W ramach systemu, o którym mowa w art. 8 ust. 1, podmioty kluczowe lub podmioty ważne, inne niż określone w ust. 1, stosują środki zarządzania ryzykiem dla danego rodzaju podmiotu określone w aktach wykonawczych Komisji Europejskiej, wydanych na podstawie art. 21 ust. 5 dyrektywy 2022/2555.
3. Podmioty kluczowe lub podmioty ważne z podsektora energii elektrycznej, uznane za podmiot o dużym wpływie lub podmiot o krytycznym wpływie, o którym mowa w art. 52a ust. 2, dodatkowo stosują środki określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2024/1366 z dnia 11 marca 2024 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 poprzez ustanowienie kodeksu sieci dotyczącego zasad sektorowych w zakresie aspektów cyberbezpieczeństwa w transgranicznych przepływach energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 2024/1366 z 24.05.2024, z późn. zm.9)), zwanym dalej „rozporządzeniem 2024/1366”.
1. Kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie cyberbezpieczeństwa przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny, o których mowa w art. 7b ust. 4, art. 7c, art. 7f ust. 3, art. 8, art. 8d, art. 8e, art. 8f ust. 1 i 2, art. 9–12b, art. 14 i art. 15.
2. W przypadku gdy kierownikiem podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego jest organ wieloosobowy i nie została wskazana osoba odpowiedzialna, odpowiedzialność ponoszą wszyscy członkowie tego organu.
3. Kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego ponosi odpowiedzialność także wtedy, gdy niektóre z obowiązków albo wszystkie obowiązki zostały powierzone innej osobie za jej zgodą.
Art. 8d. Obowiązki kierownika podmiotu kluczowego lub ważnego
Kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego:
1) podejmuje decyzje w zakresie przygotowania, wdrażania, stosowania, przeglądu i nadzoru systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji w podmiocie;
2) planuje adekwatne środki finansowe na realizację obowiązków z zakresu cyberbezpieczeństwa;
3) przydziela zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa w tym podmiocie i nadzoruje ich wykonanie;
4) zapewnia, że personel podmiotu jest świadomy obowiązków z zakresu cyberbezpieczeństwa i zna wewnętrzne regulacje podmiotu w tym zakresie;
5) zapewnia zgodność działania tego podmiotu z przepisami prawa oraz z wewnętrznymi regulacjami podmiotu.
1. Kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego oraz osoba, której powierzono obowiązki kierownika w zakresie cyberbezpieczeństwa, raz w roku kalendarzowym przechodzi szkolenie.
2. Zakres szkolenia obejmuje wykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 7b ust. 4, art. 7c, art. 7f ust. 3, art. 8, art. 8d, art. 8f ust. 1 i 2, art. 9–12b, art. 14 i art. 15.
3. Udział w szkoleniu jest udokumentowany.
1. Przed rozpoczęciem realizacji zadań, o których mowa w art. 8 lub art. 11, osoba, która ma te zadania realizować, przedstawia podmiotowi kluczowemu lub podmiotowi ważnemu informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającą niekaralność za przestępstwa przeciwko ochronie informacji. Kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego dopuszcza osobę do realizacji zadań, o których mowa w art. 8 lub art. 11, po otrzymaniu informacji, o której mowa w zdaniu pierwszym.
2. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wzywa osobę realizującą zadania, o których mowa w art. 8 lub art. 11, do ponownego przedstawienia informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, jeżeli poweźmie uzasadnione podejrzenie, że osoba ta została skazana za przestępstwo przeciwko ochronie informacji.
3. Wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, uznaje się za spełnione, jeżeli osoba realizująca zadania, o których mowa w art. 8 i art. 11, posiada ważne poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej.
4. Osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko ochronie informacji nie może realizować zadań, o których mowa w art. 8 lub art. 11.
Art. 8g. Informacje o działalności dostawcy
Podmiot kluczowy będący dostawcą usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa świadczącym usługę obsługi incydentów udostępnia na swojej stronie internetowej co najmniej następujące informacje na temat swojej działalności:
1) nazwę (firmę);
2) zakres działania, w tym:
a) oferowany rodzaj wsparcia,
b) zasady współpracy i wymiany informacji,
c) politykę komunikacji;
3) oferowane usługi oraz politykę obsługi incydentów i koordynacji incydentów;
4) dane kontaktowe, w tym:
a) adres ze wskazaniem strefy czasowej,
b) numer telefonu, adres poczty elektronicznej oraz wskazanie innych dostępnych środków komunikacji elektronicznej z dostawcą,
c) dane o wykorzystywanych kluczach publicznych i sposobach szyfrowania komunikacji z dostawcą,
d) sposoby kontaktu z dostawcą, w tym sposób zgłaszania incydentów.
1. Podmioty kluczowe, podmioty ważne, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT sektorowy, dostawcy sprzętu lub oprogramowania dla tych podmiotów lub organizacje społeczne zrzeszające podmioty kluczowe lub podmioty ważne mogą wymieniać między sobą informacje dotyczące cyberbezpieczeństwa, w tym informacje o cyberzagrożeniach, potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa, podatnościach, technikach i procedurach, oznakach naruszenia integralności systemu informacyjnego, wrogich taktykach, a także informacje o grupach przestępczych, ostrzeżenia dotyczące cyberbezpieczeństwa i zalecenia dotyczące konfiguracji narzędzi bezpieczeństwa mających wykrywać cyberataki.
2. Wymiana informacji, ostrzeżeń i zaleceń, o których mowa w ust. 1, jest dopuszczalna, jeżeli:
1) ma na celu zapobieganie incydentom, ich wykrywanie, reagowanie na nie, przywracanie normalnego działania po incydentach lub łagodzenie ich skutków lub
2) zwiększa poziom cyberbezpieczeństwa, w szczególności przez podnoszenie świadomości na temat cyberzagrożeń, ograniczanie lub utrudnianie ich rozprzestrzeniania się, eliminowanie i ujawnianie podatności, techniki wykrywania cyberzagrożeń, ograniczania ich zasięgu i zapobiegania im, strategie ograniczania ryzyka, etapy reagowania i przywracania normalnego działania lub sprzyjanie współpracy między podmiotami publicznymi i prywatnymi w badaniach nad cyberzagrożeniami.
3. Wymiana informacji, ostrzeżeń i zaleceń, o których mowa w ust. 1, odbywa się za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, systemów teleinformatycznych zapewnianych przez organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa lub w drodze porozumień, o których mowa w ust. 6.
4. Wymieniając informacje, o których mowa w ust. 1, podmioty kluczowe lub podmioty ważne oznaczają zakres odbiorców tych informacji. Odbiorca informacji może ją udostępniać w zakresie określonym przez wytwórcę informacji.
5. Wymieniając informacje, o których mowa w ust. 1, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 w ust. 1, nie przekazuje się danych osobowych.
6. Podmioty kluczowe, podmioty ważne, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT sektorowy, dostawcy sprzętu lub oprogramowania dla tych podmiotów lub organizacje społeczne zrzeszające podmioty kluczowe lub podmioty ważne mogą zawierać porozumienia w sprawie wymiany informacji, o których mowa w ust. 1, w szczególności określając sposób wymiany informacji i zachowania informacji w poufności pomiędzy stronami porozumienia.
7. Koszty wykonania porozumień, o których mowa w ust. 6, są ponoszone w równych częściach przez wszystkie strony, chyba że w danym porozumieniu postanowiono inaczej.
1. Do podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych nie stosuje się przepisów ustawy dotyczących systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji lub zgłaszania poważnych incydentów, z wyjątkiem art. 3a, art. 5 ust. 1–3, art. 7–7m, art. 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. j, art. 8h, art. 9, art. 11 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 13, art. 16, art. 26a ust. 2–4, art. 32, art. 33 ust. 5, 7 i 8, art. 36a, art. 36b, art. 37, art. 43, art. 45 ust. 3, art. 46 ust. 1 pkt 1, 2, 4–7 i ust. 4–6, art. 67a, art. 67c, art. 67d oraz art. 67g–67i.
2. Do podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 8c–8f, art. 12 ust. 7 oraz art. 31 ust. 1.
3. Do podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych z sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych stosuje się przepisy rozdziałów 11 i 14 ustawy w zakresie art. 3a, art. 5 ust. 1–3, art. 7–7m, art. 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. j, art. 8h, art. 9, art. 11 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 13, art. 16, art. 26a ust. 2–4, art. 32, art. 33 ust. 5, 7 i 8, art. 36a, art. 36b, art. 37, art. 43, art. 45 ust. 3, art. 46 ust. 1 pkt 1, 2, 4–7 i ust. 4–6, art. 67a, art. 67c, art. 67d, art. 67g–67i oraz stosowanych odpowiednio przepisów art. 8c–8f, art. 12 ust. 7 oraz art. 31 ust. 1.
Art. 8j. Środki ochrony systemów służb specjalnych
Służby specjalne mogą stosować środki zapobiegające i ograniczające wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do realizacji zadań w tym niezwłocznie podejmować działania po dostrzeżeniu podatności lub cyberzagrożeń, w tym również dokonywać czasowego ograniczenia ruchu sieciowego przychodzącego do infrastruktury służb specjalnych, który może skutkować zakłóceniem realizacji zadań służb specjalnych, mając na uwadze konieczność minimalizacji skutków ograniczenia możliwości realizacji tych działań.
1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny:
1) wyznacza co najmniej dwie osoby odpowiedzialne za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;
2) zapewnia użytkownikowi usługi dostępu do wiedzy pozwalającej na zrozumienie cyberzagrożeń i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami w zakresie związanym ze świadczonymi usługami, w szczególności przez udostępnianie informacji na ten temat na swojej stronie internetowej;
3) zapewnia użytkownikowi usługi możliwość zgłoszenia cyberzagrożenia, incydentu lub podatności związanych ze świadczoną usługą;
4) po uzyskaniu wpisu podmiotu do wykazu rozpoczyna korzystanie z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1.
2. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny będący mikro- lub małym przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi.
3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi.
4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zrealizowany przez zamieszczenie na stronie internetowej podmiotu hiperłącza do stron internetowych organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego.
1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny opracowuje, stosuje i aktualizuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi.
2. Do dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, o której mowa w ust. 1, zalicza się:
1) dokumentację normatywną;
2) dokumentację operacyjną.
3. Dokumentację normatywną stanowią:
1) dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji;
2) dokumentacja ochrony infrastruktury, z wykorzystaniem której jest świadczona usługa, obejmująca:
a) charakterystykę usługi oraz infrastruktury, w której świadczona jest usługa,
b) ocenę aktualnego stanu ochrony infrastruktury,
c) szacowanie ryzyka dla obiektów infrastruktury,
d) plan postępowania z ryzykiem,
e) opis zabezpieczeń technicznych obiektów infrastruktury,
f) zasady organizacji i wykonywania ochrony fizycznej infrastruktury,
g) dane o specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 532), chroniącej infrastrukturę – jeżeli występuje;
3) dokumentacja systemu zarządzania ciągłością działania;
4) dokumentacja techniczna systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi;
5) dokumentacja wynikająca ze specyfiki świadczonej usługi w danym sektorze lub podsektorze.
4. Dokumentację operacyjną stanowią zapisy poświadczające wykonywanie czynności wymaganych przez postanowienia zawarte w dokumentacji normatywnej, w tym automatycznie generowane zapisy w dziennikach systemów informacyjnych.
5. Dokumentacja dotycząca bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi może być prowadzona w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej.
6. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny jest obowiązany do ustanowienia nadzoru nad dokumentacją dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, zapewniającego:
1) dostępność dokumentów wyłącznie dla osób upoważnionych, zgodnie z realizowanymi przez nie zadaniami;
2) ochronę dokumentów przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą, nieuprawnionym dostępem, niewłaściwym użyciem lub utratą integralności;
3) oznaczanie kolejnych wersji dokumentów umożliwiające określenie zmian dokonanych w tych dokumentach.
7. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przechowuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi przez okres co najmniej 2 lat od dnia jej wycofania z użytkowania lub zakończenia świadczenia usługi, liczony od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wygasa okres jej przechowywania. Przepisu nie stosuje się do podmiotów podlegających ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 oraz z 2025 r. poz. 1173).
8. Zniszczenie wycofanej z użytkowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi potwierdza się protokołem brakowania zawierającym w szczególności: datę protokołu, oznaczenie niszczonej dokumentacji, opis sposobu zniszczenia, dane osoby zatwierdzającej protokół. Protokoły brakowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi są przechowywane w sposób trwały.
2. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4a, sprawozdanie okresowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 4b, sprawozdanie końcowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 4c, oraz sprawozdanie z postępu obsługi incydentu poważnego, o którym mowa w art. 12b ust. 1, są przekazywane za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1.
2a. W przypadku zaistnienia poważnego cyberzagrożenia podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje użytkowników swoich usług, na których takie cyberzagrożenie może mieć wpływ, o możliwych środkach zapobiegawczych, które użytkownicy ci mogą podjąć. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje tych użytkowników o samym poważnym cyberzagrożeniu, jeżeli nie spowoduje to zwiększenia poziomu ryzyka dla bezpieczeństwa systemów informacyjnych.
2b. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje użytkowników swoich usług o incydencie poważnym, jeżeli ma on niekorzystny wpływ na świadczenie tych usług.
3. (uchylony)
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, progi uznania incydentu za poważny według rodzaju zdarzenia w poszczególnych sektorach i podsektorach określonych w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy, z wyłączeniem progów uznania incydentu za poważny, dla podmiotów, dla których progi te określiła Komisja Europejska w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 23 ust. 11 dyrektywy 2022/2555, wskazując w zależności od rodzaju zdarzenia, czy odnosi się ono do:
1) liczby użytkowników, których dotyczy zakłócenie świadczenia usługi,
2) czasu oddziaływania incydentu na świadczoną usługę,
3) zasięgu geograficznego obszaru, którego dotyczy incydent,
4) innych czynników charakterystycznych dla danego sektora lub podsektora, jeżeli występują – kierując się potrzebą zapewnienia ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, znacznymi stratami majątkowymi oraz obniżeniem jakości świadczonej usługi.
1) zapewnia obsługę incydentu;
2) zapewnia dostęp do informacji o rejestrowanych incydentach właściwemu CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań;
3) klasyfikuje incydent jako poważny na podstawie progów uznawania incydentu za poważny;
4) zgłasza incydent poważny niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od momentu jego wykrycia, do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
5) współdziała podczas obsługi incydentu poważnego i incydentu krytycznego z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;
6) usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2, oraz informuje o ich usunięciu organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa.
1. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, zawiera:
1) dane podmiotu zgłaszającego, w tym firmę przedsiębiorcy, numer z właściwego rejestru, siedzibę i adres;
2) imię i nazwisko, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej osoby dokonującej zgłoszenia;
3) imię i nazwisko, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej osoby uprawnionej do składania wyjaśnień dotyczących zgłaszanych informacji;
4) wskazanie momentu wystąpienia i wykrycia incydentu poważnego oraz czas jego trwania;
5) wskazanie, czy incydent poważny został wywołany działaniem bezprawnym lub działaniem w złej wierze, jeżeli możliwe jest dokonanie takiej oceny;
6) określenie, czy incydent dotyczy innych państw członkowskich Unii Europejskiej.
2. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, może zawierać wniosek o wskazanie wytycznych dotyczących możliwych do wdrożenia środków ograniczających skutki incydentu poważnego lub o dodatkowe wsparcie techniczne przy obsłudze incydentu. CSIRT sektorowy niepóźniej niż w ciągu 24 godzin przekazuje podmiotowi zgłaszającemu wytyczne dotyczące wdrożenia środków lub udziela dodatkowego wsparcia technicznego, a w przypadku incydentu poważnego wyczerpującego znamiona przestępstwa również informacje o sposobie zgłoszenia organom ścigania.
3. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, zawiera:
1) opis wpływu incydentu poważnego na świadczenie usługi, w tym:
a) wskazanie usługi zgłaszającego, na którą incydent poważny miał wpływ,
b) liczbę użytkowników usługi, na których incydent poważny miał wpływ,
c) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent poważny,
d) wpływ incydentu poważnego na świadczenie usługi przez inne podmioty;
2) opis przyczyn tego incydentu, sposób jego przebiegu oraz prawdopodobne skutki oddziaływania na systemy informacyjne lub świadczone usługi;
3) informacje o podjętych działaniach zapobiegawczych;
4) informacje o podjętych działaniach naprawczych;
5) aktualizację informacji, o których mowa w ust. 1, jeżeli nastąpiła ich zmiana.
4. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, może zawierać także inne istotne informacje związane z przebiegiem incydentu poważnego lub podjętymi działaniami.
5. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje informacje znane mu w chwili dokonywania zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, które uzupełnia w trakcie obsługi incydentu poważnego.
6. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje, w niezbędnym zakresie, we wczesnym ostrzeżeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub zgłoszeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne do realizacji zadań właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego.
7. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowy może zwrócić się do podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego o uzupełnienie wczesnego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, o informacje, w tym informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w ustawie.
8. We wczesnym ostrzeżeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, podmiot kluczowy lub podmiot ważny oznacza informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 12a. Elementy sprawozdania końcowego
Sprawozdanie końcowe, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4c, zawiera:
1) szczegółowy opis incydentu poważnego, w tym spowodowane zakłócenia i szkody;
2) rodzaj zagrożenia lub przyczynę, która prawdopodobnie była źródłem incydentu;
3) zastosowane i wdrażane środki ograniczające ryzyko;
4) transgraniczne skutki incydentu, jeżeli wystąpiły.
1. W przypadku gdy obsługa incydentu poważnego nie zakończyła się w terminie składania sprawozdania końcowego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4c, podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje właściwemu CSIRT sektorowemu sprawozdanie z postępu obsługi tego incydentu.
2. W przypadku gdy obsługa incydentu poważnego nie zakończyła się w terminie składania sprawozdania końcowego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4c, podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje właściwemu CSIRT sektorowemu sprawozdanie końcowe niepóźniej niż w ciągu miesiąca od zakończenia obsługi incydentu poważnego.
Art. 12c. Obowiązki podmiotu ważnego publicznego
Do podmiotu ważnego będącego podmiotem publicznym stosuje się przepisy art. 11 i art. 12, z wyjątkiem przepisów o przekazywaniu wczesnego ostrzeżenia, sprawozdania okresowego, sprawozdania z postępu obsługi incydentu i sprawozdania końcowego.
1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny mogą przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego informacje o:
1) innych incydentach;
2) cyberzagrożeniach;
3) wynikach szacowania ryzyka;
4) podatnościach;
5) potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa;
6) wykorzystywanych technologiach.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w postaci elektronicznej za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, a w przypadku braku możliwości przekazania w postaci elektronicznej przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
3. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny oznacza informacje, o których mowa w ust. 1, stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 14. Powołanie wewnętrznych struktur odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo lub zawarcie umowy z podmiotem…
Podmiot kluczowy lub podmiot ważny w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9–13, powołuje wewnętrzne struktury odpowiedzialne za cyberbezpieczeństwo lub zawiera umowę z dostawcą usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa.
1. Podmiot kluczowy przeprowadza, na własny koszt, co najmniej raz na 3 lata, audyt bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, zwany dalej „audytem”, licząc od dnia sporządzenia i podpisania przez audytorów przeprowadzających audyt raportu z ostatniego audytu.
1a. Podmiot kluczowy przedstawia w postaci elektronicznej kopię raportu z przeprowadzonego audytu organowi właściwemu do spraw cyberbezpieczeństwa, w terminie 3 dni roboczych od dnia jego otrzymania przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny.
1b. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może nakazać podmiotowi kluczowemu w każdym czasie lub podmiotowi ważnemu w przypadku wystąpienia incydentu poważnego lub innego naruszenia przepisów ustawy przez ten podmiot, w drodze decyzji, przeprowadzenie zewnętrznego audytu bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, wraz z określeniem terminu przekazania kopii raportu z przeprowadzonego audytu i wskazaniem rodzaju podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia audytu. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może również określić zakres audytu, o którym mowa w zdaniu pierwszym.
1c. Decyzja, o której mowa w ust. 1b, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
2. Audyt może być przeprowadzony przez:
1) jednostkę oceniającą zgodność, akredytowaną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854), w zakresie właściwym do podejmowanych ocen bezpieczeństwa systemów informacyjnych;
2) co najmniej dwóch audytorów posiadających:
a) certyfikaty określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 lub
b) co najmniej trzyletnią praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, lub
c) co najmniej dwuletnią praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych i legitymujących się dyplomem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, wydanym przez jednostkę organizacyjną, która w dniu wydania dyplomu była uprawniona, zgodnie z odrębnymi przepisami, do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych, technicznych lub prawnych;
3) CSIRT sektorowy, ustanowiony w ramach sektora lub podsektora wymienionego w załączniku nr 1 do ustawy, jeżeli audytorzy spełniają warunki, o których mowa w pkt 2.
2a. Audyt nie może być przeprowadzony przez osobę realizującą w podmiocie audytowanym zadania, o których mowa w art. 8 oraz art. 9–13, lub która realizowała te zadania w podmiocie audytowanym w przeciągu roku przed dniem rozpoczęcia audytu.
3. Za praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c, uważa się udokumentowane wykonanie w ciągu ostatnich 3 lat przed dniem rozpoczęcia audytu 3 audytów w zakresie bezpieczeństwa systemów informacyjnych lub ciągłości działania albo wykonywanie audytów bezpieczeństwa systemów informacyjnych lub ciągłości działania w wymiarze czasu pracy nie mniejszym niż 1/2 etatu, związanych z:
1) przeprowadzaniem audytu wewnętrznego pod nadzorem audytora wewnętrznego;
2) przeprowadzaniem audytu zewnętrznego pod nadzorem audytora wiodącego;
3) (uchylony)
4) wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224);
5) wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2022 r. poz. 623).
4. Audytor jest obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w związku z przeprowadzanym audytem, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.
5. Na podstawie zebranych dokumentów i dowodów audytor sporządza pisemne sprawozdanie z przeprowadzonego audytu i przekazuje je podmiotowi kluczowemu lub podmiotowi ważnemu wraz z dokumentacją z przeprowadzonego audytu.
6. (uchylony)
7. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje kopię raportu z przeprowadzonego audytu na wniosek:
8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, wykaz certyfikatów uprawniających do przeprowadzenia audytu, uwzględniając zakres wiedzy specjalistycznej wymaganej od osób legitymujących się poszczególnymi certyfikatami.
1) kluczowy lub ważny realizuje obowiązki, o których mowa w niniejszym rozdziale, w terminie 12 miesięcy,
2) kluczowy zapewnia przeprowadzenie audytu po raz pierwszy w terminie 24 miesięcy – od dnia spełnienia przesłanek uznania za podmiot kluczowy lub podmiot ważny.
Pełna treść aktu: o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa.