Art. 41. u.k.r.s. Umorzenie postępowania

Rada umarza postępowanie, jeżeli podjęcie uchwały stało się zbędne lub niedopuszczalne.

Komentarz do Art. 41. ukrs

Przepis określa sytuację, w której Rada kończy prowadzone postępowanie bez podjęcia uchwały. Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest wystąpienie jednej z dwóch przesłanek: podjęcie uchwały stało się zbędne albo stało się niedopuszczalne.

Umarzenie postępowania ma charakter obowiązkowy, ponieważ przepis posługuje się sformułowaniem „Rada umarza postępowanie”. Oznacza to, że jeżeli zachodzi którakolwiek z wymienionych przesłanek, postępowanie powinno zostać zakończone w tej formie. Przepis nie wskazuje, z jakich przyczyn podjęcie uchwały może stać się zbędne lub niedopuszczalne, dlatego rozstrzygające znaczenie ma sam fakt wystąpienia jednej z tych okoliczności.

„Zbędność” odnosi się do sytuacji, w której dalsze dążenie do podjęcia uchwały nie jest już potrzebne. „Niedopuszczalność” oznacza natomiast, że podjęcie uchwały nie może nastąpić. W obu przypadkach przepis przewiduje ten sam skutek, czyli umorzenie postępowania. Nie jest to rozstrzygnięcie merytoryczne dotyczące treści uchwały, lecz zakończenie postępowania z powodu braku potrzeby albo możliwości jej podjęcia. W praktyce przepis wyznacza więc granicę dalszego prowadzenia postępowania i pozwala zakończyć je wtedy, gdy uchwała nie powinna lub nie może już zostać podjęta.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1186.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 40. ukrs Art. 42. ukrs