Art. 224. Składniki uposażenia funkcjonariusza

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Komentarz do Art. 224.

Przepis określa podstawową strukturę uposażenia funkcjonariusza. Zgodnie z nim uposażenie nie jest przedstawione jako jedna, niepodzielna kwota, lecz jako świadczenie składające się z dwóch części: uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia. Oba te elementy łącznie tworzą uposażenie funkcjonariusza w rozumieniu przepisu.

Uposażenie zasadnicze stanowi podstawowy składnik tego świadczenia. Przepis wymienia je jako odrębną część uposażenia, przeciwstawioną dodatkom. Dodatki do uposażenia są natomiast drugim rodzajem składnika, wskazanym obok uposażenia zasadniczego. Sam przepis nie określa ich wysokości, liczby, rodzaju ani przesłanek przyznawania. Nie rozstrzyga również, czy przysługują one w każdym przypadku ani w jaki sposób oblicza się ich wartość.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym rozdzieleniu dwóch kategorii elementów tworzących uposażenie. Przy ustalaniu lub opisywaniu uposażenia funkcjonariusza należy więc uwzględnić zarówno część zasadniczą, jak i dodatki, o ile występują. Przepis wskazuje tym samym, że pełne uposażenie obejmuje oba wymienione składniki, ale nie przesądza o szczegółowych zasadach ich kształtowania. Aby ustalić konkretne kwoty lub zasady przyznawania dodatków, potrzebne byłyby inne regulacje, których ten przepis nie zawiera.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1947.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 223.Art. 225.