Art. 217. Płatny urlop zdrowotny funkcjonariusza

Funkcjonariuszowi, po upływie 5 lat służby, przysługuje płatny urlop zdrowotny z zachowaniem prawa do uposażenia. Urlopu zdrowotnego udziela kierownik jednostki organizacyjnej na podstawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową na okres ustalony w tym skierowaniu, nieprzekraczający jednak 30 kolejnych dni w każdym roku kalendarzowym.

Komentarz do Art. 217.

Przepis określa zasady korzystania przez funkcjonariusza z płatnego urlopu zdrowotnego. Uprawnienie powstaje po upływie 5 lat służby. W czasie urlopu funkcjonariusz zachowuje prawo do uposażenia, co oznacza, że urlop ten jest okresem usprawiedliwionej nieobecności połączonej z zachowaniem świadczenia pieniężnego.

Urlopu udziela kierownik jednostki organizacyjnej. Podstawą jego udzielenia jest skierowanie na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Skierowanie wyznacza okres urlopu, jednak czas ten nie może przekroczyć 30 kolejnych dni w każdym roku kalendarzowym. Ograniczenie odnosi się do dni następujących po sobie oraz do limitu obowiązującego w danym roku kalendarzowym.

Przepis łączy więc trzy elementy: wymagany staż służby, określony cel zdrowotny potwierdzony skierowaniem oraz roczny limit czasowy. Samo istnienie skierowania nie pozwala na udzielenie urlopu dłuższego niż 30 kolejnych dni w danym roku, nawet jeśli okres wskazany w skierowaniu jest dłuższy. Regulacja wskazuje również podmiot uprawniony do podjęcia decyzji o udzieleniu urlopu, którym jest kierownik jednostki organizacyjnej. W praktyce przepis wyznacza jasne ramy korzystania z urlopu zdrowotnego, zabezpieczając funkcjonariuszowi zachowanie uposażenia i jednocześnie ograniczając długość nieobecności w każdym roku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1947.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 216.Art. 218.