Art. 157. Mianowanie do służby stałej po służbie przygotowawczej

Po zakończeniu służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 155 ust. 2 pkt 1, i po spełnieniu warunków określonych w art. 155 ust. 1 oraz po uzyskaniu opinii okresowej stwierdzającej przydatność do służby w Służbie Celno- -Skarbowej, funkcjonariusz zostaje mianowany do służby stałej.

Komentarz do Art. 157.

Przepis określa sposób przejścia funkcjonariusza ze służby przygotowawczej do służby stałej w Służbie Celno-Skarbowej. Mianowanie do służby stałej następuje po spełnieniu kilku przesłanek, które muszą wystąpić łącznie.

Podstawowym warunkiem jest zakończenie służby przygotowawczej. Przepis przewiduje jednak zastrzeżenie odnoszące się do art. 155 ust. 2 pkt 1, co oznacza, że zastosowanie tej regulacji uwzględnia wyjątek lub szczególne rozwiązanie wskazane w tym punkcie. Ponadto funkcjonariusz musi spełnić warunki określone w art. 155 ust. 1. Samo zakończenie służby przygotowawczej nie wystarcza zatem do mianowania.

Kolejnym wymaganiem jest uzyskanie opinii okresowej. Opinia ta musi stwierdzać przydatność funkcjonariusza do służby w Służbie Celno-Skarbowej. Przepis wiąże więc mianowanie nie tylko z formalnym upływem i zakończeniem etapu służby przygotowawczej, lecz także z oceną przydatności do dalszego pełnienia służby.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu kolejności i zakresu warunków prowadzących do mianowania do służby stałej. Dopiero po zakończeniu służby przygotowawczej, spełnieniu warunków z art. 155 ust. 1, uwzględnieniu zastrzeżenia z art. 155 ust. 2 pkt 1 oraz uzyskaniu wymaganej opinii funkcjonariusz zostaje mianowany do służby stałej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1947.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 156.Art. 158.