Art. 12. Ustalanie należności z tytułu wydatków

Ustalając wysokość należności z tytułu wydatków, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3, komornik uwzględnia wynagrodzenie oraz celowe i niezbędne wydatki wskazane na rachunku lub fakturze złożonej przez podmiot uprawniony do otrzymania należności.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa sposób ustalania przez komornika wysokości należności z tytułu wydatków, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3. Podstawą uwzględnienia tych należności jest rachunek lub faktura złożona przez podmiot uprawniony do ich otrzymania. Dokument ten powinien wskazywać wynagrodzenie oraz wydatki, które mają zostać uwzględnione przy rozliczeniu.

Kluczowe znaczenie mają dwa kryteria dotyczące wydatków. Muszą one być celowe, a więc związane z realizacją czynności lub zadania, z którym wiąże się dana należność, oraz niezbędne, czyli konieczne w związku z tym zadaniem. Przepis nie pozwala zatem na automatyczne uwzględnienie każdej kwoty wykazanej na rachunku lub fakturze. Komornik bierze pod uwagę wynagrodzenie i tylko te wydatki, które zostały wskazane w dokumencie oraz spełniają wymagania określone w przepisie.

W praktyce wysokość należności nie wynika wyłącznie z samego żądania podmiotu uprawnionego. Podlega ona ustaleniu na podstawie przedstawionego rachunku lub faktury, z uwzględnieniem charakteru poszczególnych pozycji. Przepis wiąże więc rozliczenie z udokumentowaniem należności i nakłada na komornika obowiązek oceny, czy wskazane wydatki są zarówno celowe, jak i niezbędne. Dzięki temu ustalana kwota obejmuje wynagrodzenie oraz tylko takie wydatki, które zostały wykazane w wymaganym dokumencie i pozostają uzasadnione w świetle przepisu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 770.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.