Art. 23. Postępowanie w razie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia

1. Kontroler ma obowiązek niezwłocznego poinformowania kierownika jednostki kontrolowanej o stwierdzeniu bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, lub możliwości powstania niepowetowanej szkody w mieniu, w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.

2. Kierownik jednostki kontrolowanej jest obowiązany do niezwłocznego podjęcia działań zapobiegających zagrożeniom oraz poinformowania o tym kontrolera.

3. Kontroler w przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że kierownik jednostki kontrolowanej nie podjął działań zapobiegających zagrożeniom lub podjęte działania są niewystarczające, informuje o tym kierownika komórki do spraw kontroli.

4. Kierownik komórki do spraw kontroli niezwłocznie powiadamia o stwierdzonych zagrożeniach kierownika jednostki nadrzędnej nad jednostką kontrolowaną lub właściwy organ państwowy.

Komentarz do Art. 23.

Przepis określa tryb postępowania w razie stwierdzenia podczas kontroli zagrożeń o szczególnym charakterze. Chodzi o bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego albo o możliwość powstania niepowetowanej szkody w mieniu. Regulacja tworzy w takiej sytuacji sekwencję obowiązków, które mają służyć szybkiemu reagowaniu i przekazywaniu informacji właściwym osobom.

W pierwszej kolejności kontroler musi niezwłocznie poinformować o zagrożeniu kierownika jednostki kontrolowanej. Celem tego zawiadomienia jest zapobieżenie zagrożeniu. Kierownik jednostki kontrolowanej ma następnie obowiązek niezwłocznie podjąć działania zapobiegawcze oraz poinformować o nich kontrolera.

Jeżeli kontroler poweźmie uzasadnione podejrzenie, że kierownik nie podjął wymaganych działań albo że działania te są niewystarczające, przekazuje informację kierownikowi komórki do spraw kontroli. Nie jest więc konieczne stwierdzenie całkowitego braku reakcji, wystarczające jest uzasadnione podejrzenie braku działań lub ich niewystarczalności.

Kierownik komórki do spraw kontroli ma obowiązek niezwłocznie powiadomić o stwierdzonych zagrożeniach kierownika jednostki nadrzędnej nad jednostką kontrolowaną lub właściwy organ państwowy. Przepis ustanawia zatem wielostopniowy mechanizm eskalacji informacji: od kontrolera, przez kierownika jednostki kontrolowanej i kierownika komórki do spraw kontroli, aż do jednostki nadrzędnej lub właściwego organu państwowego. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu jasnej kolejności zawiadomień oraz przypisaniu każdej z wymienionych osób konkretnych obowiązków związanych z zapobieganiem zagrożeniom.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1092.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 22.Art. 24.