Art. 137. u.k.s. Konsekwencje odmowy złożenia lub niezłożenia ślubowania

Jeżeli asesor odmówi złożenia ślubowania lub z własnej winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego.

Komentarz do Art. 137. uks

Przepis określa skutek niezłożenia przez asesora ślubowania oraz organ właściwy do stwierdzenia tego skutku. Powołanie asesora traci moc w dwóch sytuacjach. Pierwsza występuje wtedy, gdy asesor odmawia złożenia ślubowania. Druga zachodzi wtedy, gdy asesor nie składa ślubowania w wyznaczonym terminie, a przyczyną tego jest jego własna wina.

Istotne jest więc zarówno zachowanie asesora, jak i termin wskazany do dokonania tej czynności. Sam brak złożenia ślubowania w terminie nie został ujęty jako wystarczający w każdym przypadku. Przepis wiąże utratę mocy powołania z brakiem ślubowania zawinionym przez asesora. Oznacza to, że regulacja rozróżnia odmowę złożenia ślubowania od niezłożenia go w terminie z własnej winy, ale oba te zdarzenia prowadzą do tego samego następstwa.

Utrata mocy powołania oznacza, że powołanie przestaje wywoływać skutek przewidziany dla tej czynności. Przepis nie ustanawia odrębnej procedury oceny tych okoliczności ani nie wskazuje dodatkowych skutków. Stanowi natomiast, że wystąpienie przesłanki stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego. Jego rola polega na formalnym potwierdzeniu, że doszło do odmowy ślubowania albo do jego niezłożenia w terminie z winy asesora. Regulacja łączy zatem obowiązek złożenia ślubowania z trwałością powołania i wskazuje organ odpowiedzialny za stwierdzenie, że powołanie utraciło moc.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1691.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 136. uks Art. 138. uks