Art. 39. Uprawnienia komornika do wypoczynku

1. Komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Przepisy art. 152, art. 154, art. 155–155, art. 158, art. 161, art. 162 i art. 164–167 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, 807, 1423 i 1661 oraz z 2026 r. poz. 25 i 473) stosuje się odpowiednio, o ile nie są one sprzeczne z przepisami regulującymi pełnienie służby przez komornika.

2. Po dziesięciu latach pełnienia służby komornikowi przysługuje corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni.

3. Do okresu służby, od którego zależy wymiar dodatkowego uprawnienia do wypoczynku, wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, sędziego i prokuratora, w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej na stanowiskach prezesa, wiceprezesa lub radcy, a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy zatrudnienia, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia lub wykonywania zawodu przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

Komentarz do Art. 39.

Przepis określa uprawnienia komornika do wypoczynku oraz zasady ustalania dodatkowego wymiaru tego uprawnienia. Podstawowy wymiar wynosi 26 dni w roku. Do korzystania z tego uprawnienia odpowiednio stosuje się wskazane przepisy Kodeksu pracy, dotyczące między innymi zasad udzielania i wykorzystywania wypoczynku, o ile ich zastosowanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami regulującymi pełnienie służby przez komornika.

Po dziesięciu latach pełnienia służby komornik uzyskuje corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni. Oznacza to, że dla ustalenia tego uprawnienia znaczenie ma nie tylko sam okres służby na stanowisku komornika, lecz także wcześniejsza aktywność zawodowa wskazana w przepisie.

Do wymaganego okresu wlicza się zatrudnienie w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, sędziego i prokuratora. Uwzględnia się również zatrudnienie w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku prezesa, wiceprezesa lub radcy, wykonywanie zawodu adwokata albo radcy prawnego, a także zajmowanie samodzielnego stanowiska w organach władzy publicznej, jeżeli wiązało się ono z praktyką prawniczą. Wliczeniu podlegają ponadto inne okresy zatrudnienia, gdy z tego zatrudnienia lub wykonywania zawodu wynikało prawo do zwiększonego wymiaru urlopu.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na określeniu zarówno podstawowego wymiaru wypoczynku, jak i zamkniętego katalogu aktywności zawodowych, które mogą przyspieszyć uzyskanie dodatkowych 6 dni.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 771.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38.Art. 40.