Art. 28. Prawo komornika do legitymowania osób

Komornik, wykonując czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 i ust. 4 pkt 1, ma prawo legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości.

Komentarz do Art. 28.

Przepis przyznaje komornikowi uprawnienie do legitymowania osób, ale wiąże je bezpośrednio z wykonywaniem określonych czynności. Chodzi o czynności wskazane w art. 3 ust. 3 oraz w art. 3 ust. 4 pkt 1. Legitymowanie służy w tym przypadku ustaleniu tożsamości osoby, wobec której komornik podejmuje daną czynność albo z którą ma ona związek.

Kluczowe znaczenie ma użyte w przepisie sformułowanie „ma prawo”. Oznacza ono, że legitymowanie zostało określone jako uprawnienie komornika, a nie jako obowiązek podejmowany przy każdej czynności. Jednocześnie przepis wskazuje cel tego działania, którym jest wyłącznie ustalenie tożsamości. Zakres uprawnienia został więc powiązany zarówno z rodzajem wykonywanych czynności, jak i z konkretnym celem legitymowania.

Praktycznie regulacja pozwala komornikowi zweryfikować, z kim ma do czynienia podczas wykonywania czynności objętych odesłaniem do art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 4 pkt 1. Nie ustanawia natomiast ogólnego uprawnienia do legitymowania osób w każdej sytuacji. Z przepisu wynika, że podstawą skorzystania z tego uprawnienia jest wykonywanie wskazanych czynności, a jego bezpośrednim rezultatem ma być ustalenie tożsamości osoby. Odesłanie do konkretnych jednostek redakcyjnych wyznacza granice zastosowania komentowanej regulacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 771.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 27.Art. 29.