Art. 137. Utrata mocy powołania wskutek niezłożenia ślubowania

Jeżeli asesor odmówi złożenia ślubowania lub z własnej winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego.

Komentarz do Art. 137.

Przepis określa skutek odmowy złożenia ślubowania przez asesora oraz niezłożenia go w określonym czasie z jego własnej winy. W obu tych sytuacjach powołanie asesora traci moc. Oznacza to, że przepis wiąże utratę mocy powołania z wystąpieniem jednej z dwóch wyraźnie wskazanych okoliczności:

asesor odmawia złożenia ślubowania,
asesor nie składa ślubowania w wyznaczonym terminie, a przyczyną tego jest jego własna wina.

Znaczenie ma więc zarówno zachowanie asesora polegające na odmowie, jak i brak złożenia ślubowania w terminie, jeżeli można mu przypisać winę. Sam przepis nie wskazuje, kto wyznacza termin ani w jakiej formie asesor składa ślubowanie. Nie opisuje również odrębnej procedury związanej z utratą mocy powołania.

Przepis wskazuje natomiast organ właściwy do formalnego stwierdzenia tej okoliczności. Jest nim prezes właściwego sądu apelacyjnego. Stwierdzenie to odnosi się do sytuacji, w której powołanie utraciło moc z powodu odmowy ślubowania albo zawinionego niezłożenia go w terminie. Regulacja rozdziela zatem sam skutek, czyli utratę mocy powołania, od czynności polegającej na jego stwierdzeniu przez wskazanego prezesa sądu apelacyjnego. Dzięki temu przepis jasno określa zarówno przesłanki utraty mocy powołania, jak i organ odpowiedzialny za potwierdzenie wystąpienia tej okoliczności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 771.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 136.Art. 138.