Art. 4. Definicja filmu i warunki uznania za film polski

1. Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów dokumentalnych i animowanych, przewidziany do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Filmem jest również utwór, który z powodu okoliczności niezawinionych nie został wyświetlony w kinie.

2. Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto spełniony jest co najmniej jeden z warunków:

1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100%, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w języku polskim;

2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20% przy filmie będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10% przy filmie będącym koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa, co jest filmem w rozumieniu ustawy, oraz kiedy film może zostać uznany za polski. Filmem jest utwór dowolnej długości, także dokumentalny lub animowany, złożony z następujących po sobie obrazów, z dźwiękiem albo bez niego. Obrazy muszą być utrwalone na nośniku pozwalającym na wielokrotne odtwarzanie, wywoływać wrażenie ruchu i tworzyć oryginalną całość przedstawiającą akcję w indywidualnej formie. Zasadniczo, poza filmami dokumentalnymi i animowanymi, utwór powinien być przeznaczony do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji. Film zachowuje ten status także wtedy, gdy nie został wyświetlony w kinie z powodu niezawinionych okoliczności.

Za film polski można uznać utwór, którego producentem lub koproducentem jest podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z dwóch warunków. Pierwszy dotyczy między innymi polskiego obywatelstwa autora scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżysera i wykonawcy jednej z głównych ról, pełnego finansowania produkcji przez polskiego producenta, odpowiedniego wydatkowania środków w Polsce oraz polskiego języka kopii wzorcowej. Drugi dopuszcza niższy udział polskiego koproducenta, wynoszący co najmniej 20% przy koprodukcji dwustronnej albo 10% przy wielostronnej, a także wymaga spełnienia warunku dotyczącego polskiego twórcy lub wykonawcy, wydatkowania środków w Polsce i polskiej głównej wersji językowej. Przepis wyznacza więc zarówno definicję filmu, jak i kryteria jego polskiego charakteru, istotne przy kwalifikowaniu utworu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 1111.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.