Art. 8c. Wysokość i ograniczenia świadczenia pieniężnego

1. Świadczenie pieniężne ustala się w kwocie stanowiącej:

1) w okresie pierwszych 3 miesięcy – równowartość 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w roku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego – na wnioskodawcę i jego małżonka oraz równowartość 50 % tej kwoty na każde małoletnie dziecko pozostające pod władzą rodzicielską wnioskodawcy lub jego małżonka;

2) w okresie od 4. do 9. miesiąca – odpowiednio 60 % kwot określonych w pkt 1.

2. Przy ustalaniu wysokości świadczenia pieniężnego uwzględnia się wyłącznie członków rodziny wnioskodawcy, określonych w ust. 1 pkt 1, którzy przebywają razem z nim na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Świadczenia pieniężnego nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214 i 1302 oraz z 2026 r. poz. 26).

4. Świadczenie pieniężne nie przysługuje osobie, która została objęta tym świadczeniem jako członek rodziny wnioskodawcy, a następnie złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 8a ust. 1.

Komentarz do Art. 8c.

Przepis określa sposób ustalania wysokości świadczenia pieniężnego oraz wskazuje, których członków rodziny uwzględnia się przy jego obliczaniu. Świadczenie jest zróżnicowane w zależności od okresu, za który przysługuje.

W pierwszych 3 miesiącach jego wysokość wynosi, na wnioskodawcę i jego małżonka, równowartość 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w roku złożenia wniosku. Na każde małoletnie dziecko pozostające pod władzą rodzicielską wnioskodawcy lub jego małżonka przypada równowartość 50% tej kwoty. W okresie od 4. do 9. miesiąca stosuje się odpowiednio 60% kwot określonych dla pierwszych 3 miesięcy.

Przy ustalaniu świadczenia uwzględnia się wyłącznie tych członków rodziny, o których mowa w ust. 1 pkt 1, którzy przebywają razem z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że sama więź rodzinna nie wystarcza do uwzględnienia danej osoby, jeżeli nie mieszka ona razem z wnioskodawcą w Polsce.

Przepis przewiduje także, że świadczenie nie jest wliczane do dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Jednocześnie osoba, która otrzymywała świadczenie jako członek rodziny wnioskodawcy, traci możliwość dalszego korzystania z tego świadczenia, jeżeli następnie złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 8a ust. 1.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 1280.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8b.Art. 8d.