Art. 6. u.j.p. Polska wersja językowa umów międzynarodowych

Umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Komentarz do Art. 6. ujp

Przepis określa zasadę dotyczącą języka umów międzynarodowych zawieranych przez Rzeczpospolitą Polską. Umowy te powinny mieć polską wersję językową, co oznacza, że polski tekst jest wymaganym elementem takich umów, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach szczególnych.

Kluczowe znaczenie ma wskazanie, że polska wersja językowa stanowi podstawę wykładni umowy. Oznacza to, że przy ustalaniu znaczenia jej postanowień punktem odniesienia jest właśnie tekst w języku polskim. Przepis wiąże więc obecność polskiej wersji nie tylko z samym sporządzeniem umowy, lecz także z jej późniejszym rozumieniem i stosowaniem.

Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawa dopuszcza odstępstwo, jeżeli przepisy szczególne stanowią inaczej. W takim przypadku sposób ukształtowania wersji językowej umowy oraz znaczenie polskiego tekstu wynikają z tych szczególnych regulacji. Bez takiego wyjątku obowiązuje zasada, że umowa międzynarodowa zawierana przez Rzeczpospolitą Polską powinna mieć polską wersję językową, a wersja ta służy jako podstawa wykładni. Praktycznie przepis porządkuje zatem sposób ustalania treści umowy i wskazuje, który tekst ma podstawowe znaczenie przy interpretowaniu jej postanowień.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 81.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5. ujp Art. 7. ujp