Art. 101. Ustalenie czynu prawomocnym wyrokiem skazującym

Czyn, o którym mowa w art. 99 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3–11 lub w art. 22 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego.

Komentarz do Art. 101.

Przepis art. 101 określa, w jaki sposób ma zostać ustalony czyn, o którym mowa w art. 99 pkt 1. Zasadą jest, że takie ustalenie wymaga prawomocnego wyroku skazującego. Oznacza to, że samo podejrzenie popełnienia czynu, niewiążące rozstrzygnięcie albo wyrok, który nie stał się prawomocny, nie spełnia warunku wskazanego w tym przepisie.

Ustawa przewiduje jednak wyjątek. Prawomocny wyrok skazujący nie jest wymagany, jeżeli orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt od 3 do 11 lub w art. 22 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Przepis nie opisuje tych przyczyn, lecz odsyła do wskazanych regulacji. Wyjątek dotyczy więc wyłącznie sytuacji, w której brak wyroku wynika z jednej z określonych tam przeszkód, a nie z samego faktu, że postępowanie nie zostało zakończone prawomocnym skazaniem.

Znaczenie praktyczne art. 101 polega na wskazaniu standardu, który co do zasady musi zostać spełniony przy ustalaniu czynu objętego art. 99 pkt 1, oraz na wyznaczeniu zamkniętego katalogu sytuacji, w których ten standard nie może zostać zrealizowany z przyczyn wskazanych w przepisach postępowania karnego. Przepis łączy zatem ustalenie czynu z prawomocnym skazaniem, ale uwzględnia także przypadki, w których wydanie takiego orzeczenia jest prawnie niemożliwe.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 1708.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 100.Art. 102.