Art. 46c. Podstawy kasacji i ograniczenie kasacji na niekorzyść obwinionego

1. Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 46, 304, 1178 i 1420) lub innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu niewspółmierności kary.

2. Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść obwinionego wniesionej po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Komentarz do Art. 46c.

Przepis określa podstawy wniesienia kasacji oraz ograniczenie dotyczące jej uwzględnienia na niekorzyść obwinionego. Kasacja może opierać się na uchybieniach wymienionych w art. 439 § 1 ustawy, do której przepis odsyła, a także na innym rażącym naruszeniu prawa. Oznacza to, że chodzi o naruszenia szczególnie poważne, a nie o każdą nieprawidłowość związaną z rozstrzygnięciem. Samodzielną podstawę kasacji może stanowić również niewspółmierność kary, czyli jej nieadekwatność do rozstrzygnięcia wydanego w sprawie.

Druga część przepisu wprowadza ograniczenie czasowe dotyczące skutku kasacji wniesionej na niekorzyść obwinionego. Takiej kasacji nie można uwzględnić, jeżeli została wniesiona po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne. Ograniczenie odnosi się do możliwości uwzględnienia kasacji, a nie do samego wskazania podstaw kasacyjnych. W praktyce przepis wyznacza więc zarówno zakres zarzutów, które mogą uzasadniać kasację, jak i granicę czasową dla niekorzystnej zmiany sytuacji obwinionego. Dla oceny dopuszczalności takiego rozstrzygnięcia znaczenie mają rodzaj podniesionego uchybienia oraz moment uprawomocnienia się orzeczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1991 r. poz. 179.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 46b.Art. 46d.