Art. 20. Obowiązek zachowania tajemnicy przez pracowników Instytutu Pamięci

Pracownicy Instytutu Pamięci, także po ustaniu stosunku pracy, są obowiązani zachować w tajemnicy wiadomości związane z działalnością Instytutu Pamięci, powzięte w związku z zatrudnieniem w Instytucie Pamięci, z wyjątkiem uzyskanych w toku badań naukowych.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa obowiązek zachowania poufności przez pracowników Instytutu Pamięci. Obejmuje on wszystkie osoby zatrudnione w Instytucie Pamięci, bez rozróżnienia na stanowisko, zakres zadań czy rodzaj wykonywanej pracy. Obowiązek dotyczy wiadomości związanych z działalnością Instytutu Pamięci, jeżeli pracownik powziął je w związku z zatrudnieniem.

Istotne jest, że obowiązek nie kończy się wraz z ustaniem stosunku pracy. Były pracownik nadal jest zobowiązany do zachowania w tajemnicy informacji objętych przepisem. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma nie tylko sam fakt posiadania informacji, lecz także jej związek z działalnością Instytutu Pamięci oraz sposób uzyskania, czyli pozostawanie w związku z zatrudnieniem.

Przepis przewiduje jednak wyjątek. Obowiązek zachowania tajemnicy nie obejmuje wiadomości uzyskanych w toku badań naukowych. Wyłączenie to odnosi się do źródła uzyskania informacji, a więc do wiadomości zdobytych podczas prowadzenia takich badań. Pozostałe wiadomości związane z działalnością Instytutu Pamięci, uzyskane w związku z zatrudnieniem, pozostają objęte obowiązkiem także po zakończeniu pracy.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ustanowieniu trwałej zasady poufności dotyczącej informacji poznanych przez pracownika w związku z wykonywaniem zatrudnienia. Przepis jednocześnie wyraźnie wyodrębnia informacje uzyskane w toku badań naukowych, które nie są objęte tym obowiązkiem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1998 r. poz. 1016.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.