Art. 14. Uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach wykroczeń

W sprawach o wykroczenia przeciwko środowisku organom Inspekcji Ochrony Środowiska przysługuje uprawnienie oskarżyciela publicznego także wtedy, gdy wniosek o ukaranie za wykroczenie złożył inny uprawniony oskarżyciel.

Komentarz do Art. 14.

Przepis określa zakres uprawnienia organów Inspekcji Ochrony Środowiska w sprawach o wykroczenia przeciwko środowisku. Przyznaje im status oskarżyciela publicznego, a więc uprawnienie do występowania w takiej sprawie w roli przewidzianej dla oskarżyciela publicznego.

Kluczowe znaczenie ma to, że uprawnienie Inspekcji nie zależy od tego, który oskarżyciel złożył wniosek o ukaranie. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska zachowują je także wtedy, gdy wniosek pochodzi od „innego uprawnionego oskarżyciela”. Przepis obejmuje więc sytuację, w której sprawa została zainicjowana przez podmiot inny niż organ Inspekcji, ale dotyczy wykroczenia przeciwko środowisku.

Regulacja wyznacza dwa podstawowe elementy zakresu zastosowania: sprawa musi dotyczyć wykroczenia przeciwko środowisku, a wniosek o ukaranie musi zostać złożony przez innego uprawnionego oskarżyciela. Spełnienie tych przesłanek nie wyłącza uprawnienia organów Inspekcji. W praktyce oznacza to, że samo wniesienie wniosku przez inny podmiot nie pozbawia Inspekcji możliwości występowania jako oskarżyciel publiczny w sprawie objętej tym przepisem. Przepis ma zatem charakter gwarancyjny dla udziału organów Inspekcji w sprawach dotyczących ochrony środowiska, niezależnie od tego, kto formalnie złożył wniosek o ukaranie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1991 r. poz. 335.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wykroczenia

Art. 12.Art. 15.