Art. 10. Neutralność i świeckość państwa oraz zakaz dotowania wspólnot

1. Rzeczpospolita Polska jest państwem świeckim, neutralnym w sprawach religii i przekonań.

2. Państwo i państwowe jednostki organizacyjne nie dotują i nie subwencjonują kościołów i innych związków wyznaniowych. Wyjątki od tej zasady regulują ustawy lub przepisy wydane na ich podstawie.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa podstawowe zasady ustrojowe dotyczące relacji państwa do religii i przekonań oraz finansowania kościołów i innych związków wyznaniowych. W ust. 1 wskazano, że Rzeczpospolita Polska jest państwem świeckim i neutralnym w sprawach religii i przekonań. Oznacza to, że na poziomie deklaracji ustawowej państwo nie utożsamia się z określoną religią ani przekonaniem, a jego stanowisko w tych sprawach ma pozostawać neutralne.

Ust. 2 ustanawia zasadę, zgodnie z którą państwo oraz państwowe jednostki organizacyjne nie dotują i nie subwencjonują kościołów ani innych związków wyznaniowych. Przepis obejmuje zatem zarówno państwo, jak i wskazane w nim jednostki, a także dwa rodzaje wsparcia finansowego, dotacje i subwencje. Zakaz nie jest jednak bezwzględny. Ten sam ustęp przewiduje możliwość ustanowienia wyjątków, ale wyłącznie w ustawach lub w przepisach wydanych na ich podstawie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu deklaracji neutralności państwa z ograniczeniem finansowania wskazanych podmiotów ze środków państwa i państwowych jednostek organizacyjnych. Jednocześnie ewentualne odstępstwo od zakazu musi wynikać z odpowiedniej podstawy prawnej, a nie z samej decyzji organu państwa lub jednostki organizacyjnej. Art. 10 wyznacza więc ogólne ramy, w których szczegółowe zasady dotyczące wyjątków mogą zostać uregulowane w innych przepisach.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.