Art. 2. Opieka i szacunek dla grobów wojennych

Groby wojenne bez względu na narodowość i wyznanie osób, w nich pochowanych, oraz formacje, do których osoby te należały, mają być pielęgnowane i otaczane należnym tym miejscom szacunkiem i powagą.

Komentarz do Art. 2.

Przepis ustanawia ogólną zasadę dotyczącą wszystkich grobów wojennych. Nakazuje, aby były one pielęgnowane oraz otaczane należnym im szacunkiem i powagą. Zakres tej zasady został określony szeroko i nie zależy od cech osób pochowanych ani od ich przynależności organizacyjnej.

W szczególności przepis wyraźnie wskazuje, że znaczenia nie mają:

narodowość osób pochowanych,
ich wyznanie,
formacja, do której należały.

Oznacza to, że każdy grób wojenny jest objęty taką samą ochroną wyrażającą się w obowiązku pielęgnowania oraz zachowania odpowiedniego stosunku do tego miejsca. Przepis nie różnicuje poziomu szacunku ze względu na to, kim były osoby pochowane, jaką miały narodowość lub wyznanie ani do jakiej formacji należały. Kryterium decydującym jest wojenny charakter grobu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu dwóch wymagań. Pierwsze dotyczy stanu grobu i jego utrzymania, ponieważ ma on być pielęgnowany. Drugie odnosi się do sposobu traktowania tego miejsca, które powinno być otaczane szacunkiem i powagą. Przepis podkreśla więc zarówno konieczność dbałości o groby wojenne, jak i ich szczególny charakter jako miejsc wymagających należnego poszanowania. Cel tego unormowania został ujęty w sposób uniwersalny, bez wyłączeń związanych z narodowością, wyznaniem lub przynależnością do określonej formacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1933 r. poz. 311.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 4.