Art. 58d. Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku

1. Na osobę, która nie wykonała obowiązku lub nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 1031/2010, Komisja może nałożyć, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł.

2. Wydanie decyzji przez Komisję następuje po przeprowadzeniu rozprawy.

Komentarz do Art. 58d.

Przepis określa podstawę nakładania kary pieniężnej za niewykonanie albo nienależyte wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 1031/2010. Adresatem sankcji jest osoba, która nie zrealizowała tego obowiązku albo zrealizowała go w sposób nieprawidłowy.

Komisja może nałożyć karę w drodze decyzji, co oznacza, że zastosowanie sankcji nie następuje automatycznie. Przepis przyznaje Komisji uprawnienie do wymierzenia kary, pozostawiając jej ocenę, czy w konkretnej sytuacji należy z niego skorzystać. Maksymalna wysokość kary wynosi 100 000 zł. Podana kwota wyznacza górną granicę sankcji, a nie jej stałą wysokość.

Warunkiem wydania decyzji jest wcześniejsze przeprowadzenie rozprawy. Rozprawa poprzedza zatem rozstrzygnięcie Komisji w sprawie kary i stanowi element postępowania prowadzącego do wydania decyzji. Przepis wiąże obowiązek przeprowadzenia rozprawy z samym wydaniem decyzji, nie określając w tym miejscu szczegółowych zasad jej przebiegu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że naruszenie obowiązku wskazanego w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 1031/2010 może prowadzić do odpowiedzialności finansowej, a sankcja może dotyczyć zarówno całkowitego braku wykonania obowiązku, jak i jego wykonania w sposób nienależyty. Odpowiedzialność ma charakter indywidualny, ponieważ przepis wskazuje osobę, która dopuściła się niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2000 r. poz. 1099.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 58c.Art. 59.