Art. 5. Właściwość ministra jako organu wyższego stopnia

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) w stosunku do dyrektora parku narodowego w sprawach, o których mowa w art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 2.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa relację administracyjną między ministrem właściwym do spraw środowiska a dyrektorem parku narodowego. W sprawach wskazanych w art. 19 ust. 1 oraz art. 25 ust. 2 dyrektor parku narodowego działa jako organ, wobec którego minister ma status organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Znaczenie przepisu jest przede wszystkim kompetencyjne. Nie wskazuje on ogólnie ministra jako organu wyższego stopnia we wszystkich sprawach należących do właściwości dyrektora parku narodowego. Takie przyporządkowanie dotyczy wyłącznie dwóch kategorii spraw, wyraźnie oznaczonych przez odesłanie do art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 2. Zakres zastosowania przepisu wyznacza więc zarówno organ niższego stopnia, czyli dyrektora parku narodowego, jak i przedmiot spraw, w których występuje nadrzędność ministra.

W praktyce art. 5 pozwala ustalić, który organ zajmuje wyższe miejsce w strukturze postępowania administracyjnego w sprawach objętych tymi odesłaniami. Minister właściwy do spraw środowiska nie jest tu wskazany jako organ wyższego stopnia w sposób bezwarunkowy, lecz tylko w odniesieniu do spraw wymienionych w konkretnych jednostkach redakcyjnych ustawy. Przepis porządkuje zatem właściwość organów i usuwa wątpliwość, jak traktować tę relację na potrzeby postępowania administracyjnego. Aby określić pełny zakres spraw objętych regulacją, trzeba sięgnąć do art. 19 ust. 1 oraz art. 25 ust. 2.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 1718.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 6.