Art. 39. Obligacje banku zrzeszającego i kolejność zaspokojenia

1. Bank zrzeszający posiadający fundusze własne w wysokości co najmniej równowartości 20 000 000 euro w okresie do dnia 31 grudnia 2007 r. może emitować obligacje z terminem wykupu niekrótszym niż 5 lat, z których uzyskane środki za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego mogą być zaliczone do jego funduszy uzupełniających.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. Bank zrzeszający nie może nabywać obligacji, o których mowa w ust. 1, przed nadejściem terminu ich wykupu.

5. W razie upadłości lub likwidacji banku roszczenia obligatariuszy zaspokajane będą w ostatniej kolejności.

Komentarz do Art. 39.

Przepis określa szczególne zasady emisji obligacji przez bank zrzeszający oraz skutki prawne związane z tymi obligacjami. Uprawnienie do emisji przysługuje bankowi, który posiada fundusze własne w wysokości co najmniej równowartości 20 000 000 euro. Jest ono ograniczone do okresu wskazanego w ust. 1, dlatego nie ma charakteru bezterminowego. Obligacje muszą mieć termin wykupu niekrótszy niż 5 lat.

Środki uzyskane z emisji mogą zostać zaliczone do funduszy uzupełniających banku, ale tylko za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Oznacza to, że samo wyemitowanie obligacji nie powoduje jeszcze automatycznego zaliczenia pozyskanych środków do tej kategorii funduszy. Zgoda organu nadzoru stanowi odrębny warunek takiego zaliczenia.

Przepis wprowadza również ograniczenie po stronie banku zrzeszającego. Nie może on nabywać obligacji objętych ust. 1 przed nadejściem terminu ich wykupu. Zakaz ten zapobiega wcześniejszemu skupowaniu przez bank własnych obligacji, których emisja służy pozyskaniu środków na określonych zasadach.

Szczególne znaczenie ma regulacja dotycząca niewypłacalności banku. W razie jego upadłości lub likwidacji roszczenia obligatariuszy są zaspokajane w ostatniej kolejności. Przepis wskazuje więc nie tylko warunki emisji, lecz także pozycję tych roszczeń w postępowaniu dotyczącym majątku banku. Ust. 2 i 3 są uchylone, a zatem nie zawierają obecnie regulacji uzupełniającej ten mechanizm.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2000 r. poz. 1252.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38.Art. 41.