Art. 123d. Wynagrodzenie i opłaty pośredników

1. Pośrednicy udostępniają publicznie informacje o wynagrodzeniu oraz opłatach za usługi świadczone na podstawie przepisów art. 123a-123c.

2. Wynagrodzenie oraz opłaty za usługi świadczone na podstawie przepisów art. 123a-123c przez pośredników nie mogą być dyskryminujące i muszą być proporcjonalne do faktycznych kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług.

3. Jeżeli jest to uzasadnione zróżnicowaniem faktycznych kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług, pośrednicy mogą pobierać od podmiotów mających siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyższe wynagrodzenie i opłaty za usługi świadczone na podstawie przepisów art. 123a-123c niż wynagrodzenie i opłaty pobierane od podmiotów mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 123d.

Przepis określa zasady ustalania i ujawniania wynagrodzenia oraz opłat pobieranych przez pośredników za usługi świadczone na podstawie art. 123a-123c. Jego celem jest zapewnienie przejrzystości tych obciążeń oraz powiązanie ich z rzeczywistymi kosztami świadczenia usług.

Zgodnie z ust. 1 pośrednicy mają obowiązek publicznie udostępniać informacje o wynagrodzeniu i opłatach. Informacja ta powinna obejmować świadczenia związane z usługami wskazanymi w art. 123a-123c, dzięki czemu wysokość pobieranych należności nie pozostaje wyłącznie w relacji między pośrednikiem a obsługiwanym podmiotem.

Ust. 2 wprowadza dwa podstawowe wymagania dotyczące wynagrodzenia i opłat. Po pierwsze, nie mogą one mieć charakteru dyskryminującego. Po drugie, muszą pozostawać proporcjonalne do faktycznych kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług. Oznacza to, że wysokość należności powinna znajdować uzasadnienie w kosztach rzeczywiście związanych z wykonaniem danego świadczenia.

Ust. 3 przewiduje szczególną możliwość różnicowania opłat według siedziby podmiotu korzystającego z usług. Pośrednik może pobierać wyższe wynagrodzenie i opłaty od podmiotów mających siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niż od podmiotów mających siedzibę na tym terytorium, ale tylko wtedy, gdy różnica jest uzasadniona zróżnicowaniem faktycznych kosztów świadczenia usług.

W praktyce przepis łączy więc obowiązek publicznego informowania z ograniczeniem swobody kształtowania należności. Sama różnica w siedzibie podmiotu nie wystarcza do zastosowania wyższych opłat, ponieważ konieczne jest również uzasadnienie jej rzeczywistymi kosztami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1034.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 123c.Art. 123e.