Art. 24. Sposób ustalenia wysokości okresowej emerytury kapitałowej

Wysokość okresowej emerytury kapitałowej stanowi iloraz kwoty środków zewidencjonowanych na subkoncie ustalonych na dzień, o którym mowa w art. 8 pkt 2, i średniego dalszego trwania życia, o którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Komentarz do Art. 24.

Przepis określa sposób ustalania wysokości okresowej emerytury kapitałowej. Świadczenie oblicza się jako iloraz dwóch wartości:

kwoty środków zewidencjonowanych na subkoncie, ustalonej na dzień wskazany w art. 8 pkt 2,
średniego dalszego trwania życia, o którym mowa w art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Oznacza to, że wysokość emerytury wynika z podzielenia stanu środków zapisanych na subkoncie przez określoną wartość średniego dalszego trwania życia. Przepis wskazuje zatem zarówno podstawę obliczenia, jak i moment, na który ustala się kwotę środków. Nie odwołuje się do bieżącego salda subkonta, lecz do kwoty ustalonej na konkretny dzień, wyznaczony przez art. 8 pkt 2.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wprowadzeniu jednolitego mechanizmu obliczeniowego. Na wysokość świadczenia wpływają bezpośrednio oba elementy działania: większa kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie zwiększa wynik, natomiast większa wartość średniego dalszego trwania życia zmniejsza iloraz, przy tej samej kwocie środków. Do ustalenia wysokości emerytury konieczne jest więc uwzględnienie danych dotyczących subkonta oraz wartości wskazanej w art. 26. Artykuł nie określa w tym miejscu konkretnych kwot ani nie przedstawia dodatkowego sposobu ich ustalania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2008 r. poz. 1507.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 17a.Art. 25.