Art. 2. Równe traktowanie ubezpieczonych przy ustalaniu emerytur kapitałowych

W zakresie ustalania wysokości emerytur kapitałowych ustawa stoi na gruncie równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, stan zdrowia, stan cywilny oraz stan rodzinny.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa podstawową zasadę stosowaną przy ustalaniu wysokości emerytur kapitałowych. Ustawa przyjmuje, że wszyscy ubezpieczeni powinni być w tym zakresie traktowani równo. Zasada odnosi się więc nie do samego istnienia prawa do emerytury, lecz do ustalania jej wysokości.

Równe traktowanie ma obowiązywać bez względu na wskazane w przepisie cechy ubezpieczonego. Są to:

płeć,
rasa,
pochodzenie etniczne,
narodowość,
stan zdrowia,
stan cywilny,
stan rodzinny.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyłączeniu tych cech jako podstaw różnicowania ubezpieczonych przy ustalaniu wysokości emerytur kapitałowych. Oznacza to, że sam fakt przynależności do jednej z wymienionych grup nie może uzasadniać odmiennego traktowania w tym zakresie. Przepis formułuje zatem ogólną regułę, która obejmuje wszystkich ubezpieczonych i odnosi się do całego procesu ustalania wysokości emerytur kapitałowych. Wskazuje jednocześnie zamknięty w treści przepisu katalog cech, ze względu na które równe traktowanie ma być zapewnione. Cel regulacji jest jasny, wysokość emerytury kapitałowej ma być ustalana z poszanowaniem zasady równości, bez uwzględniania płci, rasy, pochodzenia etnicznego, narodowości, stanu zdrowia, stanu cywilnego ani stanu rodzinnego ubezpieczonego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2008 r. poz. 1507.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.