Art. 61. Przywrócenia prawa do renty

Prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy, z zastrzeżeniem art. 101a.

Komentarz do Art. 61.

Przepis określa, kiedy może zostać przywrócone prawo do renty, które wcześniej ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy. Nie chodzi więc o każdą sytuację ustania prawa do renty, lecz o przypadek, w którym przyczyną tego ustania było odzyskanie zdolności do pracy.

Przywrócenie prawa jest związane z ponownym powstaniem niezdolności do pracy. Ubezpieczony musi ponownie stać się niezdolny do pracy w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty. Z przepisu wynikają zatem dwa podstawowe elementy: wcześniejsze ustanie prawa do renty z powodu ustąpienia niezdolności do pracy oraz ponowne powstanie niezdolności do pracy w określonym terminie. Termin ten należy liczyć od dnia ustania prawa do renty, a nie od innego zdarzenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wcześniejsze odzyskanie zdolności do pracy nie wyklucza przywrócenia prawa do renty, jeżeli niezdolność do pracy pojawi się ponownie w przewidzianym okresie. Przepis wiąże przywrócenie prawa z ponowną niezdolnością do pracy, a nie z samym upływem czasu lub samym faktem wcześniejszego pobierania renty. Jednocześnie zastosowanie tej regulacji zostało zastrzeżone względem art. 101a, co oznacza, że przy ocenie skutków przepisu należy uwzględnić również to zastrzeżenie. Dotyczy on wyłącznie prawa, które już ustało, dlatego nie opisuje zasad powstania prawa do renty po raz pierwszy ani sytuacji, w której prawo nie ustało.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1251.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 60.Art. 62.